معنی
واژه کری در زبان فارسی دو وجه معنایی عمده دارد؛ نخست در معنای حقیقی و اصیل خود به حالت ناشنوایی و عدم توانایی شنیدن صداها دلالت میکند. دوم در فرهنگ عامیانه و اصطلاحات روزمره (به صورت کُری) به معنی ادعا کردن، مفاخره، لاف زدن و به رخ کشیدن قدرت در مقابل حریف به کار میرود.
یعنی چه
این واژه بسته به تلفظ آن دو مفهوم متمایز را میرساند؛ کَری یعنی کمشنوایی یا ناشنوایی کامل که یک وضعیت جسمانی است. کُری یعنی گزافهگویی، خطونشان کشیدن و به اصطلاح کلکل کردن با دیگران پیش از مسابقه یا رقابت.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
ریشه واژه کَری به معنی ناشنوایی، به کلمه «کر» در زبانهای ایرانی باستان و زبان پهلوی بازمیگردد که با اضافه شدن پسوند اسمساز «ـی» تبدیل به مصدر جعلی یا اسم حالت شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف (۳ حرف) دقیقاً «کری» یا معادلهای آن نظیر «صمم» است.
به انگلیسی
به عربی
به ترکی
به فارسی
برگردان دقیق این واژه در زبان فارسی سره و رسمی، برای معنای اول همان «ناشنوایی» یا «سنگینی گوش» است و برای معنای عامیانه آن میتوان از واژههای «خودستایی» یا «گزافهگویی» استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل کری
واژه «کری» در زبان فارسی یک واژه چندمعنایی و کاربردی است. در متون رسمی و پزشکی، این واژه با تلفظ کَری به معنای اختلال در سیستم شنوایی و ناشنوا بودن به کار میرود که ریشه در زبان پهلوی دارد. در ادبیات کلاسیک نیز این واژه گاه به صورت استعاری برای بیان غفلت، بیتوجهی و نشنیدن سخن حق یا حقیقت استفاده شده است که نمونههای مفهومی آن در آیات قرآن با واژه صمم دیده میشود.
از سوی دیگر، در فرهنگ عامه و زبان گفتاری امروز، این واژه با تلفظ کُری شهرت زیادی دارد که به معنای خطونشان کشیدن برای رقیب، مفاخره، لاف زدن و خودستایی است. این اصطلاح بهویژه در محیطهای ورزشی و مسابقات به وفور در ترکیب «کری خواندن» استفاده میشود و نشاندهنده به رخ کشیدن تواناییها پیش از شروع یک رقابت است.