یعنی چه
در واژهنامههای کهن و متون فقهی، این کلمه به زنی اشاره دارد که از دیگری میخواهد دندانهایش را سوهان بزند تا بین آنها فاصله بیفتد یا تیز و باریک شوند. این کار در گذشته برای جوانتر نشان دادن سن و زیبایی انجام میشده است.
تلفظ
این کلمه بر وزن «مُسْتَفْعِلَه» تلفظ میشود که حرف «و» در آن ساکن و شین دارای کسره است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول خود «مستوشره» با ۷ حرف است. واژه مرتبط دیگر «واشره» (زن سوهانزننده دندان) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی معادل یککلمهای دقیق برای این مفهوم وجود ندارد و به صورت عبارتی توصیف میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و اسم فاعل مؤنث از باب استفعال است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این مفهوم به صورت عبارتی و با اشاره به عمل سوهانکاری دندان ترجمه میشود.
به فارسی
در زبان فارسی اصطلاح یکپارچهای برای این کار وجود ندارد و معمولاً به صورت صفت تفسیری مانند «زن متقاضی باریک کردن دندان» بیان میشود.
نماد چیست
این کلمه در بافت مذهبی و احادیث اسلامی (مانند حدیث لعن واشره و مستوشره) به عنوان نمادی از تغییر غیرضروری و افراطی در آفرینش طبیعی بدن شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مستوشره
واژه «مستوشره» یک صفت دخیل عربی در زبان فارسی است که در لغتنامههای کهن مانند دهخدا ثبت شده است. این واژه از ماده سهحرفی «و ش ر» به معنی سوهان زدن دندان، بر وزن باب استفعال ساخته شده که معنای طلب و درخواست را میرساند. بنابراین، مستوشره به زنی اطلاق میشود که متقاضی تیز کردن یا ایجاد فاصله میان دندانهای خود به وسیله سوهان است.
اگرچه برخی منابع ریشهشناسی احتمال دادهاند که این کلمه در برخی متون مکتوم، شکل تحریفشده یا اشتباهی از واژگان «مستشیره» (زن مشاور) یا «مستشار» از ریشه «شور» باشد، اما هویت لغوی مستقل آن در فقه و احادیث نبوی کاملاً تایید شده است؛ جایی که این عمل به عنوان دستکاری در خلقت طبیعی بدن مورد نهی قرار گرفته است.