یعنی چه
اقتات در لغت به معنی روزی خوردن، تغذیه کردن و معاش خود را از طریق چیزی تأمین کردن است؛ به این معنا که شخص یا موجودی، مادهای را به عنوان قوت و غذای اصلی برای بقای خود انتخاب کند.
تلفظ
این واژه بر وزن افتعال تلفظ میشود و ترتیبی از سکون روی قاف و سکون در انتهای کلمه دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «غذا خوردن یا روزی خوردن» با ساختار پنجحرفی، کلمه اقتات است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی افعالی که نشاندهنده تکیه بر یک منبع غذایی یا مادی برای بقا هستند، معادل این واژه قرار میگیرند.
به عربی
این فعل در زبان عربی از ریشه ثلاثی مجرد (ق و ت) ساخته شده و به معنای ارتزاق و تعیش است.
به فارسی
در متون کهن و ادبی زبان فارسی، برای رساندن مفهوم خوردنِ غذای اصلی، گذران زندگی با یک قوت مشخص و ارتزاق، از این کلمه استفاده شده است.
در قرآن
خودِ صیغه فعل «اقتات» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، کلمات همخانواده آن از ریشه (ق و ت) مانند «أَقْوَاتَهَا» (سوره فصلت آیه ۱۰) به معنی روزیها و مایحتاج، و «مُقِيتًا» (سوره نساء آیه ۸۵) به معنی روزیدهنده و نگهدارنده آمده است.
نماد چیست
این واژه نماد فیزیکی یا اسطورهای خاصی ندارد، اما در کاربردهای استعاری و ادبی، نمادی از وابستگی مطلق برای بقا و تعیش به یک منبع خاص (مانند اقتات از امید یا خاطره) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اقتات
واژه اقتات یک فعل عربی از باب افتعال و از ریشه (ق و ت) است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. این کلمه به طور دقیق بر مفهوم تغذیه، روزی خوردن و زنده ماندن به واسطه یک قوت و مایحتاج مشخص دلالت دارد. در واقع وقتی موجودی از چیزی ارتزاق میکند تا بقای خود را تضمین کند، فعل اقتات صورت گرفته است.
اگرچه خود این فعل در متن قرآن مجید نیامده، ریشه اصلی آن در قالب کلماتی نظیر اقوات (روزیها) حضور دارد که نشاندهنده اهمیت مفهوم تامین مایحتاج زندگی است. در حوزه حل جدول و واژهشناسی، این کلمه پنجحرفی به عنوان مترادفِ اصطلاحاتی چون ارتزاق و تعیش شناخته میشود.
در ادبیات فارسی نیز نویسندگان و شاعران گاهی این اصطلاح را به صورت استعاری به کار بردهاند تا وابستگی شدید حیاتِ معنوی یا مادی انسان به یک منبع خاص—مانند امید یا عشق—را به تصویر بکشند.