یعنی چه
این اصطلاح در متون فلسفه اسلامی، عرفان و کلام به معنی جاری ساختن یا فیض بخشیدنِ زندگی از سوی مبدأ هستی (واجبالوجود) به مراتب پایینتر وجود است.
تلفظ
ترکیبی مضاف و مضافالیه با مصوتهای کوتاه؛ واژه اول با ضاد و واژه دوم با تاء دو نقطه تلفظ میشود.
در جدول
این ترکیب دقیقاً دارای ۹ حرف است و به عنوان پاسخ در جدولهای متقاطع استفاده میشود.
به انگلیسی
در متون فلسفی غرب، مفهوم فیض و صدور زندگی بیشتر با واژه Emanation و Bestowal ترجمه میشود.
به عربی
این ترکیب ریشه کاملاً عربی دارد و در متون حکمت و فلسفه اسلامی عیناً به کار میرود.
به فارسی
برابرهای پارسی و روان این اصطلاح شامل جانبخشی، زندگیبخشی، فیض حیات و رویش جان است.
در قرآن
خودِ ترکیب «افاضه حیات» به صورت نصّ صریح در قرآن نیامده است، اما ریشهها و مفهوم آن در آیات مربوط به زنده کردن مردگان و آفرینش زندگی (مانند یُحْیی وَ یُمیتُ) به وفور دیده میشود.
نماد چیست
در نگاه عرفانی و ادبی، «باران» و «نسیم بهاری» نمادهای مادیِ افاضه حیات در طبیعت هستند؛ همانطور که باران زمین مرده را زنده میکند، فیض الهی نیز به کائنات جان میبخشد.
جمعبندی و توضیح کامل افاضه حیات
ترکیب «افاضه حیات» یک اصطلاح عمیق فلسفی، عرفانی و کلامی است که ریشه در ادبیات اسلامی و حکمت متعالیه دارد. واژه «افاضه» از ریشه فیض به معنای جریان یافتن و بخشیدنِ فراوان است و در این ترکیب، اشاره به فعل خداوند در اعطا و استمرار بخشیدن به وجود و حیاتِ مخلوقات مادی و مجرد دارد.
بر اساس این دیدگاه، جهانِ خلقت یکباره رها نشده است، بلکه همواره و در هر لحظه در حال دریافت این فیض، جانبخشی و حیات از سوی واجبالوجود است. این مفهوم در ادبیات عرفانی با نمادهایی چون باران، چشمه حیات و نسیم بهاری توصیف میشود که به کائناتِ مرده، روح و پویایی میبخشند.