یعنی چه
استدبار در لغت به معنی رو کردن به پشت، روی برگرداندن از کسی یا چیزی و همچنین نگریستن در عاقبت و آخر کارها است. در اصطلاح فقهی نیز به معنی پشت کردن به قبله در هنگام نماز یا سایر احکام به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت اِستِدبار (e-s-te-d-bā-r) است که مصدری از باب استفعال در زبان عربی میباشد.
در جدول
پاسخ متداول برای کلمه هفت حرفی با مفهوم پشت کردن یا عاقبتاندیشی در جدول، «استدبار» است.
به انگلیسی
در متون عمومی به معنای turning one's back و در بافتهای فقهی و تخصصی برای اشاره به پشت کردن به قبله از عبارت facing away from the Qiblah استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این واژه شامل پشتکردن، رویبرگرداندن، پسنگری و عاقبتاندیشی (نگاه کردن به پایان کار) است.
در قرآن
خود واژه «استدبار» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است؛ با این حال، مشتقات دیگر ریشه «د ب ر» مانند «أدبار» (در آیه أدبار السجود) و «أدبر» بارها در معنای پشت کردن و فرار کردن استفاده شدهاند.
نماد چیست
این واژه نماد اسطورهای یا عامیانه ندارد، اما در متون اخلاقی و دینی به عنوان نماد رویگردانی از حق یا توجه به عاقبت و گذشته در نظر گرفته میشود و نقطه مقابل «استقبال» (رو کردن و پذیرش) است.
جمعبندی و توضیح کامل استدبار
واژه «استدبار» از ریشه عربی «د ب ر» و در باب استفعال ساخته شده است. این کلمه در زبان فارسی کاربردی ادبی، منطقی و فقهی دارد و معنای اصلی آن پشت کردن به چیزی یا روی برگرداندن است. افزون بر معنای ظاهری، در اصطلاح فقهی به معنای پشت کردن به قبله و در مفهوم تحلیلی به معنای عاقبتاندیشی و بررسی پایان یک کار است.
این واژه در برابر کلمه «استقبال» قرار میگیرد که به معنی رو کردن به چیزی یا پیشروی است. اگرچه خود کلمه استدبار در قرآن وجود ندارد، ریشه آن در آیات متعدد برای توصیف حالت پشت کردن یا عاقبت کارها به کار رفته است.