یعنی چه
واژه باذلین شکل جمع عربی «باذل» است و به کسانی اطلاق میشود که از دارایی، توان، جان یا هر چیز ارزشمند دیگری در راه خیر، کمک به دیگران یا اهداف الهی بدون چشمداشت میبخشند.
تلفظ
این کلمه به صورت bāzelīn تلفظ میشود که در آن حرف «ذ» در زبان فارسی مانند «ز» تلفظ شده و لام دارای کسره (-ِ) مکسور است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، در پاسخ به کلماتی نظیر «بخشندگان» یا «سفرهداران» به عنوان یک کلمه ۶ حرفی از واژه «باذلین» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن میتوان از معادلهایی که نشاندهنده بخشش و نیکوکاری هستند استفاده کرد.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی و جمع مذکر سالم است که در حالت جر و نصب به صورت «باذلین» و در حالت رفع به صورت «باذلون» به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این کلمه در زبان فارسی شامل واژگانی چون بخشندگان، سخیان، سخاوتمندان، ایثارگران، و سفرهداران است.
در قرآن
واژه «باذلین» به صورت مستقیم و با همین رسمالخط در متن قرآن مجید به کار نرفته است؛ با این حال، مفهوم بذل، بخشش و انفاق در آیات متعددی پیرامون جهاد مالی و ایثار بررسی شده است. همچنین این واژه در ادعیه اسلامی نظیر دعای سفره («برکة للباذلین») کاربرد مشهودی دارد.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، کلمه باذلین به عنوان نماد نمادین دستودلبازی، کرامت انسانی، فداکاری بیچشمداشت و گرامی داشتن مهمان (سفرهداری) شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل باذلین
واژه «باذلین» یک صفت جمع عربی از ریشه «بذل» است که به طور گسترده به زبان فارسی وارد شده است. این کلمه در لغت به معنای بخشندگان، عطاکنندگان و سخاوتمندان است و به افرادی اشاره دارد که بدون توقع پاداش یا چشمداشت، از مال، وقت یا توان خود در راه خیر و کمک به دیگران میگذرند.
اگرچه این واژه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده، اما مفهوم آن یعنی بخشش بی دریغ، کاملاً با اصول انفاق و ایثار در اسلام همخوانی دارد. معروفترین کاربرد این واژه در عبارات دینی، در دعای سفره است که در آن برای برکتِ صاحبان سفره و بخشندگان («برکة للباذلین») دعا میشود. در ادبیات فارسی نیز این کلمه مترادف با جوانمردی و کرامت است.