یعنی چه
این واژه در زبان فارسی دو کاربرد اصلی دارد؛ در نقش صفت به ویژگی اجسامی اشاره میکند که سخت، متراکم و در برابر فشار مقاوم هستند یا مایعاتی که غلیظ شدهاند. در نقش اسم (با تلفظ سُفت) یک واژه کهن به معنای شانه و کتف انسان یا حیوان است.
مترادف
متضاد
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، واژه سه حرفی «سفت» خود به عنوان پاسخ اصلی مطرح میشود.
به انگلیسی
به عربی
به ترکی
به فارسی
برگردان واژه در متون کهن و معاصر فارسی متناسب با ریشه آن به معنای صلابت فیزیکی (سِفت) یا اندام کتف و دوش (سُفت) است.
جمعبندی و توضیح کامل سفت
واژه «سفت» در زبان فارسی دارای دو هویت کاملاً متمایز و ریشهدار است. در کاربرد رایج امروز، این کلمه به عنوان صفت (سِفت) برای توصیف اشیای سخت، طنابهای کشیده، یا مایعات غلیظ به کار میرود که ریشه در زبان سغدی و ایرانی باستان دارد. از سوی دیگر، در ادبیات کلاسیک فارسی مانند شاهنامه فردوسی، این واژه در نقش اسم (سُفت) به معنی شانه و کتف استفاده شده که از ریشه پهلوی و اوستایی مشتق گردیده است.
این کلمه از نظر معنایی نمادی از سرسختی، مقاومت و پایداری فیزیکی یا رفتاری است. در کاربردهای استعاری نیز اصطلاحاتی چون «سرسخت» یا «سفت و سخت» نشاندهنده استواری یا لجاجت در یک موضع میباشند.