یعنی چه
بدطالع صفتی مرکب است که به فرد بدبخت، تیره بخت، کماقبال یا شوربخت اشاره دارد؛ یعنی کسی که سرنوشت و بخت مساعدی ندارد.
تلفظ
این واژه از دو بخش «بَد» (با فتح باء) و «طالِع» (با کسر لام) تشکیل شده است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه بد طالع به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای مفاهیمی چون بدشانس، شوربخت یا کماقبال استفاده میشود.
به انگلیسی
برای ترجمه این کلمه به انگلیسی از صفتهایی استفاده میشود که نشاندهنده بدشانسی یا تقدیر شوم هستند.
به عربی
در زبان عربی از کلمات و ترکیبهای معادل فوق برای بیان بدبختی و طالع نحس فرد استفاده میشود.
به فارسی
واژههای هممعنی اصیل یا رایج فارسی برای این صفت شامل شوربخت، تیره بخت، بداختر، فلکزده و ستارهسوخته هستند.
در قرآن
خود واژه ترکیبی «بدطالع» یا کلمه «طالع» با معنای بخت در قرآن کریم ذکر نشده است، اما ریشه عربی آن (ط ل ع) در واژههایی مانند «طلعت» و «مطلع» به کار رفته است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ستارهبینی کهن، بدطالع بودن نماد قرارگیری ستاره اقبال شخص در برجی نامبارک (مانند زحل یا مریخ در حالت هبوط) یا داشتن ستارهای سوخته و بیفروغ است.
جمعبندی و توضیح کامل بد طالع
واژه «بد طالع» یک ترکیب وصفی مرکب از بخش فارسی «بد» و بخش عربی «طالع» (به معنی طلوعکننده یا ستاره بخت) است. این اصطلاح در ادبیات و فرهنگ عامه به کسی اطلاق میشود که بخت و اقبال با او یار نیست و سرنوشتی شوم یا نامبارک دارد.
در ستارهشناسی و طالعبینی کهن، اعتقاد بر این بود که وضعیت ستارگان در لحظه تولد، آینده فرد را تعیین میکند و فرد بدطالع کسی بود که در زمان قِران یا هبوط ستارگان نامبارک متولد شده است. امروزه این واژه بیشتر کاربردی استعاری دارد و در مکالمات برای توصیف افراد کمشانس به کار میرود.
این کلمه گرچه در متن قرآن کریم به طور مستقیم نیامده، اما مفهوم تقابل سعد و نحس در فرهنگ اسلامی-ایرانی همواره پیرامون آن شکل گرفته است. معادلهای فراوانی نیز در زبانهای انگلیسی و عربی برای انتقال دقیق این مفهوم وجود دارد.