یعنی چه
خستوان در زبان فارسی کهن به معنی کسی است که به گناه، اشتباه یا حقیقتی اعتراف و اقرار میکند. در برخی متون نیز به عنوان صفت جمع (معترفان و مقرّان) به کار رفته است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با ضم خاء و تاء تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، کلمه خستوان به عنوان پاسخ برای راهنماهای 'معترف'، 'اقرارکننده' یا 'مقر' کاربرد دارد و دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این واژه در انگلیسی از اصطلاحاتی که دلالت بر اقرار و اعتراف دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژههای مُقر و معترف دقیقترین معادلهای معنایی برای خستوان هستند.
به فارسی
برگردان ساده و امروزی این واژه در زبان فارسی، کلماتی مانند معترف، مقر، اذعانکننده و پذیرنده است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و متون حقوقی کهن، خستوان نماد فردی است که لجاجت را کنار گذاشته و در برابر حقیقت تسلیم شده و به آن اذعان دارد.
جمعبندی و توضیح کامل خستوان
واژه «خستوان» یکی از لغات کهن، اصیل و فصیح زبان فارسی است که ریشه در فارسی میانه (پهلوی) دارد. این کلمه از تکواژ «خستو» به معنی معترف و مقر ساخته شده است. در برخی منابع، «ان» انتهای آن علامت جمع تلقی شده و به معنای اعترافکنندگان و مقرّان به کار رفته است، در حالی که در برخی دیگر از متون به عنوان صفت مفرد صفت فاعلی کاربرد داشته است.
این واژه در فارسی امروز تقریباً منسوخ و کمکاربرد محسوب میشود، اما در اشعار شاعران سبک خراسانی مانند ابوشکور بلخی به چشم میخورد. متضاد این واژه «ناخستوان» به معنی منکران و حاشاکنندگان است که نشاندهنده ساختار منظم واژهسازی در زبان فارسی کهن است.