معنی
صبور یعنی کسی که دارای ظرفیت بالایی برای تحمل سختیها، رنجها یا تأخیرها است و بدون عجله، گله یا شکایت، پایداری و آرامش خود را حفظ میکند. این واژه در واقع صفت مبالغه از ریشه صبر است.
یعنی چه
در مفهوم عامیانه و کاربردی، صبور بودن یعنی فرد در موقعیتهای بحرانی و پرفشار، کنترل بر رفتار و احساسات خود را از دست نمیدهد، از کوره در نمیرود و با متانت در انتظار زمان مناسب میماند.
مترادف
واژههای فوق همگی در معنای پایداری، آرامش درون و عدم شتابزدگی در مواجهه با مشکلات با صبور همپوشانی دارند.
متضاد
این کلمات نشاندهنده حالت بیقراری، عدم تحمل شرایط سخت و شتابزدگی هستند که دقیقاً در نقطه مقابل صبوری قرار دارند.
هم خانواده
این واژگان همگی از ریشه سه حرفی عربی «ص ب ر» اشتقاق یافتهاند و مفاهیم مرتبط با خودداری و پایداری را حمل میکنند.
ریشه
واژه صبور از ریشه عربی «ص ب ر» (ṣ-b-r) گرفته شده است. معنای لغوی و ریشهای آن حبس، امساک و خودداری نفس از روی آوردن به بیتابی و شکایت است که بر وزن فعول (صفت مبالغه) ساخته شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنماهایی همچون «بسیار شکیبا»، «بردبار» یا «از صفات الهی به معنی بردبار»، واژه ۴ حرفی «صبور» یک پاسخ دقیق و استاندارد است.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی این کلمه واژه Patient است که هم به عنوان صفت (صبور) و هم در بافتهای دیگر به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل صبور
واژه صبور یکی از کلیدیترین مفاهیم اخلاقی و انسانی را در خود جای داده است که به معنای پایداری، متانت و حفظ آرامش در مواجهه با سختیها، مصائب و ناملایمات روزگار است. این کلمه که صفت مبالغه از ریشه «صبر» است، به فردی اطلاق میشود که ظرفیت درونی بالایی برای تحمل شرایط دشوار دارد و در فرآیندهای طولانی یا در برابر رفتار دیگران دچار شتابزدگی و خشم نمیشود.
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، صبوری همواره به عنوان یکی از فضایل بزرگ اخلاقی، نشانه ایمان راسخ، عقلانیت و قدرت درونی شناخته شده است. نماد انسانی این مفهوم در ادبیات ما حضرت ایوب (ع) به خاطر پایداری در مصایب و حضرت زینب (س) هستند؛ همچنین در نمادهای طبیعی، شتر به دلیل پایداری در کویر و گیاه صبر زرد (آلوئهورا) به عنوان مظهر استقامت یاد میشوند.