یعنی چه
متهور در لغت به معنای بیباک و جسور است. در اصطلاح و مفاهیم اخلاقی، به کسی گفته میشود که در شجاعت افراط کرده و بدون دوراندیشی، عقلانیت و سنجیدن پیامدها، دست به کارهای خطرناک میزند.
ریشه
این واژه اسم فاعل از باب تفعل در زبان عربی است که از ریشه سه حرفی (ه و ر) مشتق شده است. ریشه اصلی آن به معنی فرو ریختن یا سقوط کردن (مانند ریزش دیوار یا کوه) است؛ از این رو به فردی که خود را در معرض سقوط و نابودی قرار میدهد متهور میگویند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی میم، فتحه روی تاء و هاء، و تشدید همراه با کسره روی حرف واو است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه متهور به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل بیباک، نترس، کلهشق یا بیملاحظه به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به لحن متن، در زبان انگلیسی واژههایی که بار منفی بیتدبیری را بر دوش میکشند مانند Reckless یا Foolhardy بهترین معادلها هستند.
به فارسی
برابرهای پارسی این واژه شامل کلماتی چون بیباک، بیپروا، بیملاحظه، کلهشق و پردل هستند که رفتار پرخطر بدون فکر را میرسانند.
نماد چیست
این واژه نماد جانوری یا گیاهی رسمی ندارد؛ اما در ادبیات و تمثیلها، معمولاً پروانهای که خود را بیمحابا به آتش میزند یا شیری که بدون تدبیر به دام میافتد، نمادی از تهور قلمداد میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل متهور
واژه متهور مرز باریک و حساسی با مفهوم شجاعت دارد. در فلسفه اخلاق، شجاعت به عنوان یک فضیلت و حد وسط شناخته میشود؛ در حالی که تهور نوعی افراط در شجاعت است که با نادانی، بیتدبیری و عدم عاقبتاندیشی همراه بوده و فرد را به جای موفقیت، به کام نابودی و سقوط میکشاند.
ریشه این کلمه در زبان عربی به معنای فروریختن و ویران شدن است که به خوبی پیامد رفتارهای متهورانه را تصویر میکند. بنابراین برخلاف واژههایی مثل دلیر یا بافراست که بار مثبت دارند، متهور معمولاً دارای بار معنایی منفی یا دوگانه با تاکید بر خطرپذیری افراطی است.