معنی
فرجام در زبان فارسی به معنای پایان، انجام، عاقبت و نتیجه نهایی یک کار یا رویداد است. همچنین این واژه در اصطلاحات حقوقی به معنای رسیدگی نهایی در دیوان عالی کشور و درخواست تجدیدنظر در رأی دادگاه به کار میرود.
یعنی چه
این واژه به مفهوم به آخر رسیدن یک جریان، عاقبت کار و سرنوشت نهایی اعمال انسان است که در ادبیات و عرفان نیز به عنوان نقطه پایانی مسیر سلوک یا سرانجام زندگی شناخته میشود.
مترادف
واژههای فوق همگی در معنای رساندن مفهوم نقطه پایانی و عاقبت یک کار با فرجام همپوشانی دارند.
متضاد
این کلمات نقطه مقابل مفهوم فرجام هستند که به مرحله اول یا شروع یک جریان اشاره میکنند.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به سوالاتی با مفهوم پایان یا عاقبت کار که پنج حرفی هستند، معمولاً واژه «فرجام» است.
به انگلیسی
بر اساس سیاق متن، میتوان از معادلهای فوق برای انتقال مفهوم فرجام در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به فارسی
برگردان و معادلهای اصیل این واژه در زبان فارسی همان واژههای سرانجام، عاقبت و سرنوشت نهایی هستند که ریشه در پارسی میانه دارند.
جمعبندی و توضیح کامل فرجام
واژه «فرجام» یک واژه اصیل ایرانی با ریشه در زبان پهلوی (پارسی میانه) است که از ترکیب پیشوند «فر» به معنای جلو و پیش، و ریشهای به معنای رفتن و گام برداشتن شکل گرفته است. این کلمه در مجموع مفهوم زیبای «به پیش رفتن تا نقطه آخر» را در خود دارد و به عنوان یک مفهوم انتزاعیِ زمانی، نشاندهنده سرانجام و عاقبت امور است.
این واژه علاوه بر کاربرد گسترده در ادبیات فارسی و عرفان برای توصیف سرنوشت و عاقبت اعمال انسان، در حقوق مدرن ایران نیز جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که اصطلاح «فرجامخواهی» به معنای درخواست رسیدگی مجدد به پرونده در بالاترین مرجع قضایی یعنی دیوان عالی کشور استفاده میشود. اگرچه این لفظ به طور مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مفاهیم معادل عربی آن مانند عاقبت و مآل بارها مورد تأکید قرار گرفتهاند.