یعنی چه
«بنات آوی» ترکیب اسمی عربی و در اصل جمعِ واژهٔ «ابن آوی» است. این کلمه در متون کهن و لغتنامههای فارسی و عربی به معنای «شغالها» یا «شغالان» (به ویژه اشاره به شغالهای ماده در برخی منابع) کاربرد دارد.
تلفظ
تلفظ این واژه در زبان فارسی با کسرِ اضافه به صورت «بَناتِ آوی» (banāt-e āvī) و در اصل عربی آن به صورت «بَناتُ آوَىٰ» صورت میگیرد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «جمع ابن آوی» یا «شغالها در متون کهن»، واژه ۷ حرفی «بنات آوی» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
با توجه به اینکه این واژه دلالت بر جمع حیوان شغال دارد، معادل دقیق انگلیسی آن واژه Jackals است.
به فارسی
برگردان و معادل دقیقِ روان فارسی این ترکیب عربی، کلمات «شغالها»، «شغالان» یا واژه کهن «تورهها» است.
در قرآن
ترکیب «بنات آوی» به معنی شغال در قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، کلمات پایه آن به طور جداگانه بارها آمدهاند؛ واژه «بنات» به معنی دختران (مانند آیه ۱۴۹ سوره صافات) و مشتقات «آوی» از ریشه (أ و ی) به معنی پناه دادن یا مسکن گزیدن (مانند آیه ۱۰ سوره کهف) در آیات دیده میشوند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی و حکایات کهن (مانند کلیله و دمنه و مثنوی معنوی)، شغال (ابنآوی/بناتآوی) نماد و مظهر ویژگیهای منفی اخلاقی همچون حیلهگری، پستی، طمعکاری، فریبکاری و تقلید کورکورانه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بنات آوی
واژه «بنات آوی» یک ترکیب اسمی عربی است که وارد متون کهن و ادبی زبان فارسی شده است. این کلمه شکل جمعِ واژه معروفترِ «ابن آوی» است که در زبان فارسی به معنی «شغال» شناخته میشود؛ بنابراین بنات آوی دقیقاً به معنای «شغالها» یا «شغالان» است و در برخی واژهنامهها به طور خاص به شغالهای ماده نیز تعبیر شده است.
ریشه این ترکیب از دو بخش «بنات» (دختران/فرزندان ماده) و «آوی» (برگرفته از ریشه اَوَیَ به معنی پناه بردن یا زوزه کشیدن) تشکیل شده است. اگرچه خود این ترکیبِ دو جزئی در قرآن کریم نیامده، اما اصطلاحی کاملاً شناختهشده در لغتنامههای کهن و متون منثور ادبی است و در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک پاسخ ۷ حرفی کاربرد دارد.
در فرهنگ و ادبیات عامه و مکتوب، این جانور به دلیل رفتارهای طبیعیاش، همواره به عنوان نمادی از مکر، دناعت طبع، طمع و فریبکاری توصیف شده و جایگاه ویژهای در داستانهای پندآموز حیوانی دارد.