یعنی چه
این عبارت ترکیبی به دو مفهوم اشاره دارد: نخست، داشتن خوی، خصلت و مزاج رئوف و باگذشت در یک انسان (سرشت مهربان)؛ دوم، اشاره به ذات بخشنده و آرام جهان آفرینش و محیطزیست که به انسانها نعمت و آرامش میبخشد.
تلفظ
واژه اول (طبیعت) دارای فتحه روی ط، کسره زیر ب و عین، و واژه دوم (مهربان) دارای کسره زیر م و فتحه روی ر است که با کسرهٔ اضافه به هم متصل میشوند.
در جدول
در مسابقات حل جدول، پاسخ این مدخل دقیقاً خودِ عبارت «طبیعت مهربان» با ۱۱ حرف است. همچنین عباراتی مانند طبیعت آرام یا ذات بخشنده نیز ممکن است به عنوان پاسخهای جایگزین مطرح شوند.
به انگلیسی
برای توصیف خصلت انسانی از Kind nature یا Gentle nature و برای اشاره به جنبههای حمایتی و آرام محیطزیست از Benign nature یا تعبیر استعاری Mother Nature استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی ترکیب واژگانی «طبیعت» با صفاتی نظیر اللطيفة، الرؤوفة یا الحنونة همراه میشود تا همان بار معنایی سرشت یا محیط مهربان را تداعی کند.
به ترکی
در ترکی استانبولی کلمه doğa به معنای طبیعت با صفاتی مانند şefkatli (با شفقت) یا sevecen (دوستداشتنی/مهربان) ترکیب میشود.
نماد چیست
این عبارت در ادبیات مدرن و متون محیطزیستی نمادی از تعادل، هماهنگی و بخشندگی جهان آفرینش است. پدیدههایی مانند باران ملایم، بهار دلانگیز و زمین بارور از کهنالگوها و نشانههای بازر طبیعت مهربان به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل طبیعت مهربان
عبارت «طبیعت مهربان» یک ترکیب وصفی در زبان فارسی است که از دو جزء با ریشههای متفاوت ساخته شده است؛ واژه «طبیعت» ریشه عربی داشته و به معنای ذات و سرشت است، در حالی که «مهربان» ریشهای اصیل در پارسی میانه دارد و به معنای دارندهٔ مهر و دوستی است. این ترکیب به صورت یک اصطلاح پیشساخته در متون کلاسیک کهن یا آیات قرآن وجود ندارد، اما اجزای آن به طور گسترده کاربرد دارند.
در کاربرد معنایی، این اصطلاح هم برای توصیف ویژگیهای روحی و اخلاقی انسانها به کار میرود (به معنی فردی که دارای طینت پاک، رئوف و باگذشت است) و هم در متون محیطزیستی و ادبی به عنوان استعارهای از جهان آفرینش و زمینِ بخشنده (نظیر مفهوم مام زمین) استفاده میشود که مواهب خود را بیدریغ به انسانها ارزانی میدارد.