یعنی چه
این واژه از ریشه عربی (ع ج ز) گرفته شده و به عنوان جمع مکسر کلمه «عاجز» به کار میرود که اشاره به افرادی دارد که توانایی جسمی یا حرکتی کافی برای انجام امور خود را ندارند.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتح حروف عین و جیم و زاء به صورت عَجَزَة (A-ja-za) است و نباید با عجز (عَجْز) به معنی ناتوانی اشتباه شود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به سؤالاتی نظیر «جمع عاجز»، «ناتوانان» یا «زمینگیران» این کلمه ۴ حرفی کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، برای اشاره به جمعِ افراد ناتوان یا زمینگیر از واژههای فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این کلمه دقیقاً به عنوان صیغه جمع مکسر برای اسم فاعل «عاجز» شناخته میشود.
به فارسی
برگردان دقیق و معادلهای فارسی این واژه شامل کلماتی چون ناتوانان، عاجزان، ضعیفان و افراد بیقدرت است.
در قرآن
کلمه دقیق «عَجَزَة» به صورت مستقل در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، ریشه سه حرفی آن (ع-ج-ز) در قالبهای دیگری مانند «مُعْجِزِينَ» (ناتوانکنندگان) یا «أَعْجَازُ» (تنهها) بارها دیده میشود.
نماد چیست
این کلمه در ادبیات و فرهنگ عامه نمادگرایی اصطلاحی خاصی ندارد و صرفاً به عنوان یک واژه لغوی کاربردی، نمادی از ضعف ذاتی انسان، محدودیتهای جسمانی و طبقه نیازمند به حمایت در جامعه است.
جمعبندی و توضیح کامل عجزة
واژه «عجزة» یک کلمه اصیل با ریشه عربی (ع-ج-ز) است که وارد زبان فارسی شده است. این واژه از نظر ساختار دستور زبان، جمع مکسر کلمه «عاجز» به شمار میرود و به همین دلیل معنای آن «ناتوانان»، «ضعیفان» و «درماندگان» است. در میان مردم، گاهی به دلیل شباهتهای آوایی و ظاهری، این کلمه با واژههایی مانند عجز (ناتوانی)، عجوز (پیرزن) یا معجزه اشتباه گرفته میشود، در حالی که کاربرد منحصربهفرد خود را در توصیف افراد زمینگیر دارد.
در متون کلاسیک فارسی و عربی، این واژه برای اشاره به دستهای از افراد که به دلیل بیماری، کهولت سن یا مشکلات جسمی توانایی پیشبرد امور خود را ندارند استفاده میشود. همچنین در کاربردهای جدولی و لغتنامهای، به عنوان یک کلمه ۴ حرفی معادلِ عاجزان شناخته میشود و در قرآن کریم نیز گرچه خود این ساختار جمع نیامده، اما همخانوادههای آن به وفور با مفاهیم مرتبط با ناتوانی انسان در برابر قدرت الهی به چشم میخورند.