معنی
خمار به حالت بیحالی، رخوت، سردرد و بیقراری پس از پریدن اثر شراب یا مواد مخدر (میزدگی) گفته میشود. در مقابل، نشئه (که عامیانه آن را نعشه مینویسند) به حالت سرخوشی، شادابی و لذت شدیدی میگویند که در ابتدای مصرف مواد مخدر یا مسکرات به شخص دست میدهد.
یعنی چه
این ترکیب مظهر دو قطب مخالف از وضعیت روانی و جسمانی فرد است؛ یکی در اوج لذت و دوری از واقعیت (نشئه) و دیگری در هبوط به درد، پشیمانی، کسالت و نیاز شدید به مصرف مجدد برای رهایی از درد (خمار).
تلفظ
واژه اول به صورت خُمار (xo-mār) تلفظ میشود. واژه دوم در اصل و املای صحیح ادبی نَشْئِه (naš-'e) است، اما در گوشزدها و زبان عامیانه کوچه و بازار به صورت نَعشه (na'-še) تلفظ و نوشته میشود که از نظر لغوی به معنی جسد است و کاربرد آن در این واژه عامیانه است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این عبارت دقیقاً معادل کلمه ۹ حرفی «خمار و نعشه» یا حالات متضاد پس از مستی و مصرف قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای بخش خمار از واژه Hangover (پریدن اثر الکل) یا Withdrawal (علائم محرومیت مواد) و برای بخش نشئه از اصطلاحات High یا Intoxicated استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، خمار دقیقاً به معنای سردرد ناشی از مستی است و نشوة به حالت وجد و سرور اولیه بادهگساری اطلاق میگردد.
به ترکی
عبارت Akşamdan kalma در ترکی استانبولی دقیقاً یعنی کسی که از شب گذشته مست مانده و خمار است، و Kafası güzel اصطلاحی عامیانه برای حالت نشئگی و خوشحالی ذهنی است.
به فارسی
در زبان فارسی سره و اصیل میتوان به جای این دو واژه با ریشه عربی، از ترکیبهایی چون «میزدگی و سرخوشی»، «مخموری و شادابی» یا «بیمارِ باده و کیفور» استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل خمار و نعشه
عبارت «خمار و نعشه» اصطلاحی است که دو وضعیت جسمانی و روانی کاملاً متضاد را در چرخه مصرف مسکرات یا مواد مخدر توصیف میکند. خمار یا خماری به دوره افتِ حال، سردرد، کسالت و نیاز شدید جسمی پس از میان رفتن اثر ماده مصرفی میپردازد؛ در حالی که نشئه (که املای عامیانه آن نعشه شده است) مظهر اوج انرژی، احساس سبکوزنی، شادابی مصنوعی و لذت اولیه است.
نکته نگارشی و ریشهشناختی مهم این است که کلمه دوم در ادبیات رسمی «نشئه» از ریشه عربی آفرینش و پدید آمدن است که مجازاً به پدیدار شدن سرخوشی صوفیانه یا مادی اشاره دارد. اما املای «نعشه» به معنی تابوت یا جسد، صرفاً خطای رایج عامیانه در زبان کوچه و بازار است.
در ادبیات کلاسیک و عرفانی ایران، این دو واژه تغییر ماهیت داده و معانی والایی یافتهاند؛ «چشم خمار» به چشمی نیممست، جذاب و خواهان عشق معشوق تعبیر میشود و «نشوه و نشئه» نماد وجد صوفیانه، سرور معنوی و بیخودی ناشی از درک تجلی الهی و چشیدن می معرفت است.