یعنی چه
التزلف در لغت به معنی پیش آمدن و نزدیک شدن است، اما در اصطلاح و کاربرد رایج به رفتاری تملقآمیز و ریاکارانه گفته میشود که فرد در آن با خودشیرینی و فروتنی ساختگی تلاش میکند خود را به فردی صاحب قدرت یا نفوذ نزدیک کند تا به منافع شخصی، ترفیع یا موقعیت خاصی دست یابد.
تلفظ
این واژه با تلفظ عربی [اَتتَزَلّف] و در زبان فارسی معمولاً بدون در نظر گرفتن ال تعریف به صورت «تَزَلُّف» (تَ - زَلْ - لُف) خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، واژه «التزلف» یک کلمه ۶ حرفی است که به عنوان معادل چاپلوسی، تملق و خودشیرینی کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارد؛ از واژه عمومی Flattery گرفته تا اصطلاحات دقیقتر رفتاری مانند Ingratiation و Sycophancy.
به عربی
در زبان عربی، خود واژه «التزلف» کاربرد دارد و کلماتی مانند التملق و التقرب به عنوان معادلهای معنایی نزدیک به آن استفاده میشوند.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون چاپلوسی، تملق گفتن، خودشیرینی، مداهنه، و اظهار دوستی ساختگی (تودد) است که همگی بار معنایی منفی و رفتاری غیراصیل را میرسانند.
جمعبندی و توضیح کامل التزلف
واژه «التزلف» ریشه در زبان عربی (ثلاثی مجرد ز ل ف) دارد و معنای نخستین و لغوی آن «پیش آمدن، نزدیک شدن و جلو آمدن» است. با این حال، در سیر تطور معنایی و کاربرد اجتماعی و فرهنگی، این واژه بار منفی شدیدی به خود گرفته است. امروزه التزلف به نوعی تقربجویی آمیخته با ریا، تملق و تزویر اطلاق میشود که در آن فرد با زیر پا گذاشتن عزت نفس خود، به ستایش غلوآمیز و رفتارهای خوشایند صاحبان قدرت دست میزند.
در روانشناسی اجتماعی و علم اخلاق، التزلف به عنوان نمادی از «ریاکاری مصلحتی» و ضعف شخصیت شناخته میشود. فرد متزلف با ساختن ماسکی از تزویر و فروتنی دروغین، صرفاً به دنبال ترفیع موقعیت، کسب ثروت یا امنیت مادی است. نقطه مقابل این مفهوم در فرهنگ فارسی و اسلامی، مناعت طبع، صراحت، صداقت و عزت نفس است که بر استقلال رای و اصالت رفتار تاکید دارند.