یعنی چه
«درندگان» جمعِ «درنده» است و به حیوانات وحشی و گوشتخواری (مانند شیر، پلنگ و گرگ) گفته میشود که با دندان و چنگال شکار میکنند و آن را میدرند. این واژه در کاربرد استعاری به انسانهای بسیار خشن، ظالم و آسیبزننده نیز اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت دَ رَ نْ دِ گا نْ (darandegān) است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول، کلمه «درندگان» دقیقاً ۷ حرف دارد. از معادلهای دیگر آن در جدول میتوان به ددان، سباع و وحوش اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی رایجترین معادل برای حیوانات درنده و شکارچی واژه Predators است.
به عربی
در زبان عربی واژه «السَّبُع» (به معنی حیوان درنده) به کار میرود که در قرآن کریم (آیه ۳ سوره مائده) نیز به آن اشاره شده است.
به فارسی
واژهای کاملاً فارسی و مشتق از بن مضارع فعل «دریدن» (دَر) + پسوند صفت فاعلی (نده) + نشانه جمع (ان) است که به دلیل التقای مصوتها «گ» میانجی گرفته است. مترادفهای فارسی آن ددان و ددگان هستند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، درندگان معمولاً نماد خونخواری، بیرحمی، غریزه بقا و خطر هستند. در اشعار عرفانی و اخلاقی، شاعران بارها انسانهای ظالم یا تمایلات سرکش نفسانی را به شیر و گرگ و دیگر درندگان تشبیه کردهاند.
جمعبندی و توضیح کامل درندگان
واژه «درندگان» یک کلمه اصیل و ساختاریافته در زبان فارسی است که از ریشه فعل «دریدن» گرفته شده و به طور مستقیم به جانوران گوشتخوار و وحشی اشاره دارد که با اتکا به چنگ و دندان خود شکار میکنند. این کلمه در طول تاریخ ادبیات فارسی نقشی فراتر از یک نامگذاری زیستشناسی داشته و در متون کهن، نظم و نثر، به عنوان نمادی برای به تصویر کشیدن ظلم، بیرحمی و خوی سرکش انسانی استفاده شده است.
اگرچه خود این واژه فارسی در متن قرآن وجود ندارد، اما معادلهای دقیق آن مانند «السبع» و «الجوارح» در آیات قرآنی برای اشاره به حیوانات شکاری و وحشی به کار رفتهاند. در ادبیات عامیانه و حل جدول نیز این کلمه با واژگانی چون ددان و وحوش همنشین است.