یعنی چه
ذکراها یک ترکیب لغوی به معنای یاد کردن، یادآوری یا به خاطر آوردن چیزی یا کسی است. این کلمه از اسم مصدر «ذکری» و ضمیر متصل «ها» ساخته شده است.
تلفظ
این واژه به صورت ذِکْراهَا تلفظ میشود که حرکات آن شامل کسره روی ذال، سکون روی کاف، فتحه و الف مدی روی راء و هاء است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد و معمولاً به عنوان یک ترکیب قرآنی یا صورت جمع غیرمعیار پرسیده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، برای رساندن مفهوم یادآوری یا ذکر یک پدیده از این عبارات استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً فصیح عربی است. در زبان عربی معاصر برای یادآوری خاطرات گذشته نیز از مشتقات آن استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل «یادآوری آن» یا «به خاطر آوردن آن» است. همچنین در ادبیات عامه گاهی به عنوان صورت نوشتاری غیرمعیار از واژه «ذکرها» (به معنی یادها و مناجاتها) تلقی میشود.
در قرآن
این کلمه با همین ساختار در آیه ۴۳ سوره نازعات آمده است. در این آیه خداوند خطاب به پیامبر درباره زمان وقوع قیامت میفرماید: «فِیمَ أَنْتَ مِنْ ذِکْراهَا» یعنی تو را چه به یادآوری وقت آن؟ (زمان آن نزد تو مشخص نیست).
نماد چیست
در مفاهیم معرفتی و قرآنی، این واژه نماد و نشانهای از لزوم بیداری روح، هوشیاری در برابر حقایق هستی، پاک شدن دل از نسیان و غفلت، و اتصال مستمر به مبدأ آفرینش است.
جمعبندی و توضیح کامل ذکراها
واژه «ذکراها» یک ترکیب فصیح عربی متشکل از اسم مصدر «ذِکریٰ» (یاد/یادآوری) و ضمیر مؤنث «هَا» (آن/او) است که در زبان و ادبیات فارسی، به ویژه در متون دینی و قرآنی کاربرد دارد. معنی دقیق و مستقیم آن «یادآوری آن» یا «به خاطر آوردن آن» است. این کلمه به طور مشخص در آیه ۴۳ سوره مبارکه نازعات به کار رفته و به عدم آگاهی انسانها از زمان وقوع قیامت اشاره دارد.
از سوی دیگر، در زبان فارسی معیار و کاربردهای روزمره، گاهی این واژه به عنوان شکل نوشتاری غیرمعیار یا آوایی از کلمه «ذِکرها» (جمع ذکر به معنی یادها، اذکار و مناجاتها) در نظر گرفته میشود. ریشه اصلی این کلمه ثلاثی مجرد (ذ-ک-ر) است که مفاهیمی چون تذکر، هوشیاری معنوی و غفلتزدایی را در خود جای داده است.