یعنی چه
«عزمش» ترکیب واژهٔ «عزم» (به معنی اراده و تصمیم استوار) و ضمیر ملکی «ـش» (سوم شخص مفرد) است. این عبارت نشاندهندهٔ قصد قاطع، پایداری و ارادهٔ محکم یک فرد برای رسیدن به هدف یا انجام یک کار مشخص است.
تلفظ
این کلمه با فتح عین، سکون زاء، فتح میم و سکون شین تلفظ میشود. در گویش روان فارسی به صورت «عَزمِش» نیز شنیده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف (۴ حرف) معمولاً خود واژه یا معادلهای آن مانند «اراده او» یا «تصمیمش» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم «عزمش» از ترکیب ضمیر ملکی به همراه واژههایی که نشاندهنده اراده و تصمیم راسخ هستند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل واژههایی چون ارادهاش، تصمیمش، قصدش، همتش، نیتش و آهنگش است که همگی بر تمایل و اراده راسخ فرد دلالت دارند.
در قرآن
خود ترکیب «عزمش» با ضمیر فارسی در قرآن نیست، اما ریشه ثلاثی آن (ع-ز-م) ۹ بار تکرار شده است. مشهورترین کاربرد آن اصطلاح «أُولُو الْعَزْم» برای پیامبران صاحب شریعت و پایداری است. همچنین در آیاتی مانند «فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ» بر اهمیت تصمیمگیری قاطع همراه با توکل تاکید شده است.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و فرهنگ عرفانی، عزم نماد انسان هدفمند، مقاوم و پایدار است. در نمادشناسی تصویری، این مفهوم غالباً با «کوه» به نشانه استواری و پایداری یا «تیر و کمان آماده پرتاب» به نشانه هدفگیری قاطع بازنمایی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عزمش
واژه «عزمش» ترکیبی هوشمندانه از اسم مصدر عربی «عزم» و ضمیر متصل فارسی «ـش» است که معنای اراده، تصمیم قاطع و پایداری او را افاده میکند. ریشه این کلمه در فرهنگ اسلامی و قرآنی جایگاه ویژهای دارد و یادآور پایداری بینظیر پیامبران اولوالعزم و تاکید بر توکل پس از تصمیمگیری است.
در ادبیات و نمادشناسی فارسی، داشتن عزم نشانهای از پختگی، هدفمندی و اراده شکستناپذیر انسان در برابر سختیهاست. این واژه در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع نیز به عنوان یک کلمه ۴ حرفی کاربرد دارد و معادلهای آن همواره بر مفاهیمی چون همت، قصد و نیت استوار دلالت میکنند.