یعنی چه
این واژه از دو بخش «شکوه» (به معنی عظمت و جلال) و «انگیز» (بن مضارع انگیختن به معنی ایجادکننده) تشکیل شده است و به چیزی اطلاق میشود که باعث ایجاد حس بزرگی، وقار و شگفتی در بیننده یا شنونده شود.
تلفظ
تلفظ صحیح این صفت مرکب فاعلی به صورت شُکوهْاَنگیز است که در آن واژهٔ اول به واژهٔ دوم پیوند میخورد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه دقیقاً ۹ حرف دارد. بسته به طراح جدول، پاسخهای جایگزینی مانند مجلل یا باشکوه نیز ممکن است مدنظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارند که هرکدام به نوعی بر عظمت ساختاری یا حس شگفتی ناشی از آن دلالت میکنند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل واژگانی چون باشکوه، مجلل، پرابهت، چشمگیر و شگرف است. در نقطهٔ مقابل، متضادهای آن کلماتی مثل حقیر، ناچیز، بیمقدار و خوار هستند.
در قرآن
ترکیب فارسی «شکوه انگیز» به صورت لفظی در متن عربی قرآن وجود ندارد؛ اما در ترجمههای فارسی برای توصیف مفاهیمی چون «ذو الجلال والإکرام»، «العظیم» و توصیف عظمت آفرینش آسمانها و زمین به کار میرود.
نماد چیست
در فرهنگ عامه، ادبیات و اسطورهشناسی، پدیدههای باصلابتی چون قله دماوند، عقاب در میان پرندگان و شیر در میان جانوران به عنوان مظاهر و نمادهای عینیِ یک امر شکوهانگیز شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل شکوه انگیز
واژه «شکوهانگیز» یک صفت مرکب فاعلی مرخم در زبان فارسی است که از ترکیب «شکوه» (عظمت و جلال) و «انگیز» (برانگیزاننده) ساخته شده است. این کلمه برای توصیف هر پدیده، بنا، جلوهٔ طبیعی یا رویدادی به کار میرود که به دلیل بزرگی و وقار خود، حس احترام عمیق، شگفتی و هیبت را در دل بیننده یا شنونده ایجاد میکند.
این واژه ریشه در اصالت زبانهای ایرانی باستان دارد و در ادبیات فارسی نمادی از عظمتِ بیپایان طبیعت مانند کوههای سر به فلک کشیده و مظهر قدرت و جلال است. اگرچه خود کلمه در متون کهن مذهبی به این شکل صریح رایج نبوده، اما امروزه به عنوان یکی از زیباترین کلمات برای ترجمه و انتقال مفاهیم والای جلال الهی و شکوه آفرینش استفاده میشود.