یعنی چه
در فرهنگهای لغت، بوزینه به انواع میمون، بهویژه میمونهای کوچک دمدار اشاره دارد که جانورانی باهوش و از راسته نخستیسانان هستند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با ضم باء و کسر زاء (بوزینه) یا فتح زاء (بوزنه) قرائت میشود.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، عبارت «نوعی بوزینه» یک کلیدواژه رایج است که با توجه به تعداد حروف میتواند به پاسخهای متنوعی از قلمرو میمونها اشاره داشته باشد.
به انگلیسی
بسته به نوع و گونه بوزینه، در زبان انگلیسی از واژههای متفاوتی برای تفکیک آنها استفاده میشود.
به عربی
در متون عربی واژه قرد رایجترین برگردان برای بوزینه است. همچنین در قرآن کریم واژه «قِرَدَة» سه بار به معنی بوزینهها به کار رفته است.
به فارسی
در زبان فارسی کهن و ادبیات کلاسیک، علاوه بر بوزینه، از واژههایی مانند «کپی»، «شادی» و «حمدونه» برای اشاره به این حیوان استفاده میشده است.
نماد چیست
بوزینه در ادبیات تمثیلی فارسی (مانند حکایات کلیله و دمنه و مثنوی معنوی) غالباً نماد رفتار غیرعاقلانه، تقلید ناشیانه و حرکات فریبکارانه شناخته میشود؛ همانطور که در ضربالمثل «بوزینه را با درودگری چه کار» به این ویژگی اشاره شده است.
جمعبندی و توضیح کامل نوعی بوزینه
عبارت «نوعی بوزینه» یکی از کلیدواژههای بسیار پرکاربرد در جدولهای کلمات متقاطع و معماهای زبانی است. واژه بوزینه در اصل از ریشه لغوی وامگرفته شده یا معربِ لغت عربی «ابوزینه» (کنیه میمون) وارد زبان فارسی شده و به مرور زمان تغییر شکل یافته است، هرچند برخی منابع ریشههای کهن ایرانی نیز برای آن متصور هستند. این کلمه به طور کلی به انواع پستانداران راسته نخستیسانان و میمونها دلالت دارد.
در حوزه حل جدول، برای پاسخ به این عبارت باید به تعداد خانههای خالی توجه کرد؛ چرا که گونههای مختلفی نظیر انتر، بابون، کپی، ماکاک و نسناس همگی میتوانند مصداق بارز و دقیق این تعریف باشند. این تنوع پاسخ، جذابیت ویژهای به طراحهای جدول بخشیده است.
از منظر فرهنگی و ادبی نیز، بوزینه جایگاه مشخصی در حکایتهای اخلاقی و ضربالمثلهای فارسی دارد. این جانور معمولاً به دلیل رفتارهای هوشمندانه اما مبتنی بر کپیبرداری، مظهر و نماد تقلید کورکورانه، کارنابلدی، و شیطنت در متون کهن مکتوب به شمار میآید.