یعنی چه
رغبتی صفت نسبی ساخته شده از واژه رغبت به همراه یای نسبت است. این واژه به ویژگی یا حالتی اشاره دارد که همراه با علاقه، خواست، تمایل فراوان و بدون هرگونه اجبار یا اکراه بیرونی انجام پذیرد.
متضاد
واژههایی که مفهوم عدم تمایل، سردی یا انجام کاری از روی ناچاری و زور را میرسانند، به عنوان متضاد این کلمه شناخته میشوند.
ریشه
اصل این واژه از ریشه سهحرفی عربی (ر غ ب) به معنای میل، اشتیاق و خواستن گرفته شده است که پس از ورود به زبان فارسی با پسوند نسبت ترکیبی جدید ساخته است.
جمله سازی
تلفظ
این واژه به صورت فتح راء، سکون غین، فتح باء و تلفظ حرف تاء و یاء نسبت در پایان خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی که به معنای مایل بودن یا از روی اراده هستند معمولاً با این واژه متناظر میشوند.
به انگلیسی
بسته به بافت متن و نوع جمله، میتوان از معادلهای فوق برای رساندن مفهوم کار یا حالت رغبتی استفاده کرد.
در قرآن
خود واژه رغبتی با این ساختار در قرآن نیست، اما ریشه آن (ر غ ب) به صورتهای مختلفی نظیر رغباً (سوره انبیاء آیه ۹۰) به معنی شوق و تمایل، و راغبون بهکار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل رغبتی
واژه رغبتی یک صفت نسبی کارآمد در زبان فارسی است که ریشه در زبان عربی دارد و بازتابدهنده یکی از عالیترین حالات روحی انسان یعنی انجام امور از روی میل، اشتیاق و انتخاب آگاهانه است. این کلمه در ادبیات فارسی دقیقاً در نقطه مقابل واژگانی چون اجبار و اکراه قرار میگیرد و نشاندهنده انگیزههای درونی فرد است.
در ساختار زبان و ادبیات عرفانی نیز، رغبت و امور رغبتی جایگاه ویژهای دارند؛ چرا که ارزش اعمال انسان به میزان اشتیاق قلبی و خلوص نیت او وابسته است. استفاده از این واژه به کلام و متن، باری از اصالت اراده و پویایی میبخشد.