یعنی چه
بیهوده خواری در لغت به معنای حالت و صفت بیهوده خوار است و کنایه از اسراف کردن، تبذیر، خرجهای بیمورد و از دست دادن مال بدون فایده دارد. همچنین در برخی متون اخلاقی به مصرف بیهدف یا اتلاف خوراک نیز تعبیر شده است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «بیهوده» (به کسر ب و ضم ه) و «خواری» (با واو معدوله که خوانده نمیشود) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول واژه ۱۱ حرفی «بیهوده خواری» است. از معادلهای دیگر آن در جدول میتوان به اسراف، تبذیر و هرزهخرجی اشاره کرد.
به انگلیسی
برای مفاهیم مالی واژههای Extravagance و Squandering و برای ابعاد مربوط به اتلاف غذا اصطلاح Wasteful eating یا Pointless consumption به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی دقیقترین معادل برای بار معنایی مال این واژه «الإسراف» و «التبذير» است و برای جنبهی خوراک آن از عبارت «أكل عبثي» استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی این واژه شامل گزافکاری، هرزهخرجی، ریختوپاش، باددستی و زیادهروی در مصرف میباشند.
نماد چیست
این واژه نماد و مظهر مصرفگرایی، ناآگاهی در هزینهکرد و اتلاف نعمتهاست. در ادبیات اخلاقی و غنایی ایران، بیهوده خواری به عنوان صفت انسانهای غافل و مایه رنج و تهیدستی معرفی میشود؛ چنانکه نظامی گنجوی میگوید: «چنان نیز یکسر مپرداز گنج / که آیی ز بیهوده خواری برنج».
جمعبندی و توضیح کامل بیهوده خواری
واژه «بیهوده خواری» یک حاصلمصدر مرکب در زبان فارسی است که از پیشوند نفی «بی»، واژه پهلوی «هوده» (به معنی سود و فایده) و اسم مصدر «خواری» (از مصدر خوردن و مجازاً به معنی مصرف کردن) ساخته شده است. این واژه در وهله اول کنایه از اسراف، تبذیر، ولخرجی و هدر دادن مال و ثروت دارد و در مرتبه دوم به مصرف غیرضروری و بیفایده غذا یا منابع اشاره میکند.
اگرچه این ترکیب به صورت مستقیم در متون دینی نیامده، اما مصداق بارز مفاهیمی چون اسراف و تبذیر است که در قرآن کریم به شدت نکوهش شدهاند. این اصطلاح در ادبیات کلاسیک فارسی نیز به عنوان یک رفتار ناپسند اخلاقی شناخته میشود که عاقبتی جز فقر و پشیمانی به همراه ندارد.