یعنی چه
این واژه صفت مفعولی از مصدر «پوشیدن» است و دو معنای اصلی دارد: یکی به معنی پنهان، مخفی، مستور و رازآلود (چیزی که آشکار نیست) و دیگری به معنی ملبس، جامه بر تن کرده و دارای پوشش (در مقابل عریان).
متضاد
واژههایی که مفهوم ضدیتی با آشکار بودن یا نداشتن جامه و پوشش را میرسانند.
هم خانواده
واژگان همریشه که از ستاک فعل «پوشیدن» (پارسی میانه pōšīdan) مشتق شدهاند.
جمله سازی
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [pūšīde] (پو شیده) است که در زبان فارسی به عنوان صفت یا اسم مفعول به کار میرود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی نظیر مستور، مخفی، پنهان، مکتوم و نهفته به عنوان پاسخ واژه پوشیده استفاده میشوند و خود واژه پوشیده نیز ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد جامه یا پنهانکاری، از واژههای مختلفی در انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی متناسب با معنای پنهانی یا پوشش لباس، واژگان دقیقی وجود دارد؛ مانند عبارت «حجاباً مستوراً» در قرآن کریم.
به ترکی
در ترکی استانبولی واژه Gizli بیشتر برای مفاهیم معنوی و پنهانی و واژه Örtülü برای اشیاء یا چیزهای دارای پوشش به کار میرود.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی و عرفان، پوشیده بودن نماد «راز»، «حیا و عفاف»، «امور غیبی و ماورایی» و گاهی نماد «ابهام و مکر» (مانند سخن پوشیده یا در پرده) است. این واژه به حقیقتی اشاره دارد که در ظاهر عیان نیست و برای درک آن باید به باطن پی برد.
جمعبندی و توضیح کامل پوشیده
واژه «پوشیده» از ریشههای اصیل پارسی میانه است که در پهلوی به صورت pōšīdan به کار میرفته است. این کلمه صفت مفعولی بسیار پرکاربردی است که پیوندی دوگانه میان فیزیک و معنا ایجاد میکند؛ از یک سو به معنای داشتن جامه و ملبس بودن در برابر برهنگی است و از سوی دیگر به مفاهیم عمیقتری چون پنهانکاری، رازآلودگی و امور غیبی اشاره دارد.
در ادبیات کلاسیک و متون عرفانی ایران، سخن پوشیده یا امر پوشیده نشاندهنده اسراری است که تنها صاحبان دل و محرمان راز به آن دسترسی دارند. همچنین در ترجمههای قرآنی، این واژه برای معادلسازی مفاهیم والایی چون «مستور» و «مکنون» که دلالت بر حفاظت، حیا و ناپیدایی دارند، به وفور استفاده شده است.