یعنی چه
واژهای است عربی (اسم مفعول بر وزن مفعول) که از ریشه «س ج د» گرفته شده و به معنای فرد یا موجودی است که در برابر او به خاک میافتند و نهایت خضوع و تکریم را به جا میآورند.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «سجدهشده» یا «کسی که به او سجده میکنند» با تعداد ۵ حرف به کار میرود.
به انگلیسی
این معادلها نشاندهنده موقعیت یا جایگاهی هستند که مورد تکریم مطلق یا فروتنی مذهبی و آیینی قرار گرفته است.
به عربی
در زبان عربی این واژه اسم مفعول از فعل «سَجَدَ» است و معمولاً همراه با حرف جر به صورت «مسجود له» به کار میرود تا مفعولبه بودن آن دقیقتر بیان شود.
به فارسی
در برگردانهای روان ادبی و تفسیری به زبان فارسی، واژه «سجدهشونده» یا «پرستیده» بهترین جایگزینهای معنایی برای این واژه به شمار میروند.
در قرآن
خودِ رسمالخط و واژهٔ «مسجود» بهصورت مستقیم در متن قرآن نیامده است؛ اما مفهوم و ریشهٔ آن (س ج د) در قالب فرمان الهی به فرشتگان برای سجده کردن بر حضرت آدم (ع) در آیاتی مانند آیه ۳۴ سوره بقره («اسْجُدُوا لِآدَمَ») مکرراً ذکر شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و الهیات اسلامی، تعبیر «مسجود ملائک» نمادی است برای عظمت روح الهی در انسان و رسیدن او به جایگاهی والاتر از فرشتگان، به طوری که شایسته خضوع کائنات میگردد. همچنین در معنای توحیدی مطلق، خدا مسجود حقیقی تمام هستی است.
جمعبندی و توضیح کامل مسجود
واژه «مسجود» اسم مفعولی ریشهدار در زبان عربی و فرهنگ اسلامی است که به معنای «سجدهشده» یا «مورد تعظیم و پرستش» به کار میرود. این کلمه اگرچه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما به دلیل پیوند عمیقش با ریشه «س ج د» و داستان آفرینش انسان، جایگاه ویژهای در ادبیات کلامی و عرفانی پیدا کرده است.
در فرهنگ عامه و متون کهن، ترکیب تفسیری «مسجود ملائک» صفت و نمادی برجسته برای حضرت آدم (ع) و نشاندهنده عظمت و ارزش والای مقام انسانی است. انسان کامل در این دیدگاه به مرتبهای از کمال و نفخ روح الهی میرسد که تمام فرشتگان مقرب در برابر او سر تعظیم فرود میآورند.
از نظر ساختار زبانی، این کلمه پنجحرفی همواره به عنوان متضاد واژه «ساجد» (سجدهکننده) شناخته میشود و در بازیها، سرگرمیها و حل جدولهای کلمات متقاطع، پاسخی کلیدی برای مفاهیمی همچون معبود، پرستیده و مظهر خضوع است.