یعنی چه
این عبارت در لغتنامه دهخدا به معنای «طرفداران اصول، مردم اصولی و پیروان اصول» ذکر شده است. همچنین در تاریخ فلسفه و کلام، این اصطلاح به پیروان جریان «نامگرایی» یا «اصالت تسمیه» (Nominalism) اطلاق میشود؛ مکتبی که معتقد است مفاهیم کلی وجود خارجی ندارند و تنها نامهایی قراردادی برای اشیاء هستند.
تلفظ
واژه «اصحاب» با فتحه روی الف و سکون صاد و واژه «تسمیه» با فتحه تاء، سکون سین و کسره میم تلفظ میشود.
در جدول
این عبارت دقیقاً از ۱۰ حرف تشکیل شده است و در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان معادل اصولیون یا نامگرایان کاربرد دارد.
به انگلیسی
در متون تخصصی غربی و فلسفه مدرن، برای اشاره به پیروان مکتب اصالت تسمیه از واژه Nominalists استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب از دو جزء عربی تشکیل شده و در متون کلامی و فلسفی جهان عرب نیز به همین صورت به کار میرود.
به فارسی
در برگردان دقیق و مفهومی به زبان فارسی، میتوان از واژههای «نامگرایان»، «اصولیون» و «اهل نامگذاری» استفاده کرد.
در قرآن
ترکیب «اصحاب تسمیه» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما کلمات سازنده آن یعنی «أصحاب» و مشتقات «تسمیه» (مانند سَمَّاهُمُ) به صورت جداگانه و فراوان در آیات قرآن به کار رفتهاند.
نماد چیست
این عبارت یک اصطلاح علمی، فلسفی و لغوی است و نماد تصویری یا سنتی خاصی در فرهنگها ندارد؛ اما در تحلیل مفهومی میتواند نماد قدرت نامگذاری و تعیین معنا و نظامدهی به اشیاء از طریق زبان باشد.
جمعبندی و توضیح کامل اصحاب تسمیه
عبارت «اصحاب تسمیه» یک ترکیب اضافی با ریشه عربی است که در زبان فارسی دو کاربرد و معنای عمده دارد. از یک سو در منابع لغوی معتبر مانند لغتنامه دهخدا، این کلمه به معنای «اصولیون، طرفداران اصول و مردم اصولی» تعریف شده است که به گروهی متمسک به اصول اشاره دارد.
از سوی دیگر، در تاریخ فلسفه و کلام، این اصطلاح ترجمهای برای پیروان مکتب «نامگرایی» یا همان «اصالت تسمیه» (Nominalism) است. پیروان این مکتب معتقدند که مفاهیم کلی و انتزاعی وجود خارجی و واقعی ندارند و تنها نامهایی قراردادی هستند که انسانها برای دستهبندی و اشاره به اشیاء جزئی وضع کردهاند.
این ترکیب به صورت یکجا در قرآن کریم ذکر نشده است، اما اجزای تشکیلدهنده آن کاملاً قرآنی و فصیح هستند. در مجموع، اصحاب تسمیه اصطلاحی تخصصی در حوزههای لغت، فقه و فلسفه به شمار میرود.