یعنی چه
این اصطلاح یک واژه مستقل در زبان معیار امروز نیست، بلکه یک ترکیب وصفی و ادبی در متون کهن است. از دو بخش «حیوان» (به معنی حیات و زندگی) و «گوار» (مخفف گوارا به معنی خوشطعم و زودهضم) تشکیل شده و در مجموع به ویژگیِ چیزی که مایهٔ زندگی جاوید و خوشطعم است اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت اضافهٔ بیانی یا وصفی است: حَیوان (با فتح ح و سکون ی) + گوار (با ضمه گ و الف ممدود).
در جدول
در سؤالات جدول، پاسخِ این اصطلاح با توجه به تعداد حروف (۹ حرف) خودِ «حیوان گوار» است و معمولاً با راهنمایی «آب حیاتبخش و خوشطعم در شعر نظامی» یا «آب زندگیبخشِ دلپذیر» طراحان جدول را هدایت میکند.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی با توجه به بستر متن ادبی، به ویژگیِ بخشندگی حیات و در عین حال گوارایی و دلپذیر بودن اشاره میشود.
به عربی
در متون کهن عربی و اسلامی، تعابیری چون ماء الحیاة السائغ یا ماء حیوان برای مفاهیم مشابه به کار رفته است.
به فارسی
برگردان و معادلهای خالص فارسی این ترکیب شامل واژگانی چون خوشگوار، نوشین، گوارا، مایه زندگی و شفابخش است که دلپذیری و مایهٔ بقا بودن را همزمان میرسانند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و کلاسیک فارسی، این ترکیب نمادی از چشمهٔ جوانی و آب حیات است؛ همان چشمهای که خضر نبی از آن نوشید و جاودانه شد و اسکندر در تاریکیها به دنبال آن میگشت. این واژه مظهر تجدید حیات، آگاهی شهودی و بقای ابدی است.
جمعبندی و توضیح کامل حیوان گوار
عبارت «حیوان گوار» یک واژهٔ مستقل یا نام یک جاندار در زبان فارسی امروز نیست؛ بلکه یک ترکیب وصفی، شاعرانه و کهن است که از پیوند واژهٔ عربی «حیوان» (به معنای حیات و زنده بودن) و واژهٔ فارسی «گوار» (مخفف گوارا به معنای خوشطعم و آسانهضم) پدید آمده است.
این اصطلاح ادبی عمدتاً در شعر کلاسیک فارسی در نقش صفت برای «آب» به کار میرود؛ مانند بیت معروف نظامی گنجوی در اسکندرنامه که میگوید: «بیا ساقی آن آبِ حیوانِ گوار / به دولتسرای سکندر سپار». در این بستر، منظور از آبِ حیوانِ گوار همان آب چشمهٔ حیات و اکسیر جاودانگی است که علاوه بر خاصیت زنده کنندگی، بسیار نوشین و دلپذیر است.