یعنی چه
ارتثاث در لغت و فقه به حالتی گفته میشود که جنگجوی مجروح، در حالی که هنوز جان اندکی در بدن دارد، از میدان نبرد منتقل شود و پس از مدتی (با وجود خوردن، نوشیدن یا وصیت کردن) بر اثر همان جراحات جان بسپارد.
تلفظ
این واژه مصدر باب افتعال از ریشه ثلاثی مجرد «رثث» است و با کسر الف و سکون راء تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مفهوم واژه ۶ حرفی «ارتثاث» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی معادل یککلمهای دقیق برای این اصطلاح فقهی وجود ندارد و بیشتر با عبارات توصیفی مربوط به تخلیه مجروحان جنگی بیان میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در متون لغوی و فقهی این زبان به همین صورت یا در قالب ترکیبهای توصیفی به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی معادلهای نزدیکی همچون «مجروح نیمهجان»، «سختزخمی» یا حالت «احتضار ناشی از جراحت» برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
در قرآن
واژه ارتثاث در آیات قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، کاربرد بسیار وسیع و گستردهای در احادیث شریف، روایات مأثور و کتب فقهی (بهویژه در ابواب جهاد و احکام تکفین شهید) دارد.
نماد چیست
این کلمه در ادبیات فقهی و استعاری نمادی از وضعیت گذار، شدت جراحت، ضعف نهایی بدن و قرار گرفتن در مرز باریک میان حیات و ممات به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ارتثاث
واژه «ارتثاث» اصطلاحی فقهی و لغوی با ریشه عربی (از رثث به معنای کهنگی و سستی) است. این کلمه به وضعیت حقوقی و جسمی مجروحی در میدان جنگ اشاره دارد که در حالتی بین مرگ و زندگی و با رمقی اندک به پشت جبهه منتقل میشود و سپس جان میسپارد. از نظر احکام فقه اسلامی، چنین فردی تفاوتهایی با «شهید معرکه» دارد و مشمول غسل و کفن میشود.
این واژه اگرچه در متن قرآن کریم نیامده، اما در کتابهای لغت، روایات و متون حقوقی فقه اسلامی کاربرد تخصصی دارد و طراحان جدول معمولاً آن را به عنوان یک واژه ششحرفی با مفهوم مجروح نیمهجانی که خارج از میدان میمیرد، مورد استفاده قرار میدهند.