یعنی چه
«زرثوشتره» شکل اصیل و اوستایی نام زرتشت است. این واژه از دو جزء تشکیل شده که بخش دوم آن قطعاً به معنی «شتر» (uštra) است و برای بخش اول معانی مختلفی مانند زرد، زرین، پیر یا راننده پیشنهاد شده است. در مجموع رایجترین معانی علمی آن «دارنده شتر پیر» یا «دارنده شتر زرین» است که در دوران باستان نشاندهنده ثروت و جایگاه اجتماعی برتر بوده است.
تلفظ
تلفظ این واژه بر اساس ریشه زبان اوستایی به صورت زَرَثُشْتَرَهُ یا زَرَثوشْتْرَ است که در سیر تحول زبان به فارسی میانه و دری به صورت زرتشت و زردشت درآمده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، این واژه دقیقاً به صورت ۸ حرفی (ز-ر-ث-و-ش-ت-ر-ه) به عنوان نام باستانی و اصلی پیامبر ایران باستان پذیرفته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این نام از دو معادل استفاده میشود؛ یکی نگارش وفادار به تلفظ اوستایی و دیگری صورت یونانیشده آن.
به عربی
در زبان و منابع تاریخی عربی، نام این پیامبر باستانی به صورت «زرادشت» ترجمه و استعمال شده است.
به فارسی
معادلهای روان و رایج این واژه در زبان فارسی امروز «زرتشت» و «زردشت» هستند که صورتهای تحولیافته همین واژه اوستایی محسوب میشوند.
نماد چیست
این واژه و شخصیت مرتبط با آن نماد پیامبری در ایران باستان، نور، راستی (اشه)، آتش به عنوان مظهر پاکی، نشان فروهر و گل نسرین در اساطیر کهن ایرانی است.
جمعبندی و توضیح کامل زرثوشتره
واژه «زرثوشتره» در واقع همان صورت اصیل، کهن و اوستایی نام زرتشت، پیامبر ایران باستان است. این نام خاص ریشه در زبانهای هندواروپایی و ایرانی باستان دارد و تحلیل زبانشناختی آن نشان میدهد که از دو بخش تشکیل شده است؛ بخش دوم آن به معنای شتر بوده که در روزگار باستان نمادی از دارایی و ارج اجتماعی به شمار میرفته است.
این عبارت متبادرکننده مفاهیمی چون راستی، نور و آیین زرتشتی است و هرچند در فارسی امروز کمتر به این شکل طویل تلفظ میشود، اما در متون کهن دینی و پژوهشهای ایرانشناسی و تاریخ ادیان از جایگاه ویژهای برخوردار است. در ساختار مسابقات و جداول کلمات نیز به عنوان یک واژه اصیل ۸ حرفی شناخته میشود.