معنی
واژه عشی به بازه زمانی پس از زوال آفتاب تا تاریکی کامل شب اشاره دارد و به معنای شامگاه یا عصرگاه است.
یعنی چه
این کلمه بیانگر زمان پایان کار روزانه، گذار به سمت تاریکی و آغاز سکون و آرامش شبانه است.
تلفظ
این واژه در اصلِ عربی با تشدید یا بدون تشدید پایانی تلفظ میشود و در زبان فارسی معمولاً بدون تشدید به کار میرود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه عشی به عنوان پاسخ سه حرفی برای راهنماهای 'شامگاه'، 'آخر روز' یا 'وقت عصر' استفاده میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه به زمان غروب و ساعات پایانی روز اشاره دارند.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در این زبان برای اشاره به زمان عصر تا شب استفاده میشود.
به فارسی
زیباترین و دقیقترین معادلهای پارسی برای این کلمه، شامگاه و ایوار هستند.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم بارها در تقابل با واژههایی چون 'بُکرة' (بامداد) و 'غُدُوّ' آمده است، مانند 'بِالْعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ' که به معنای ستایش مداوم پروردگار در تمام شبانهروز است.
جمعبندی و توضیح کامل عشی
واژه «عشی» یک وامواژه اصیل عربی در زبان فارسی است که بیشتر در متون ادبی، عرفانی و مذهبی به چشم میخورد. این کلمه به بازه زمانی پایانی روز، یعنی از زوال خورشید تا ابتدای تاریکی شب اشاره دارد و مفاهیمی چون شامگاه، عصر و غروب را تداعی میکند.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، عشی معمولاً در کنار بامداد (بکره یا غدو) میآید تا مفهوم پیوستگی زمان و استمرار در عبادت را نشان دهد. این کلمه به دلیل ساختار سه حرفی خود، کاربرد زیادی نیز در جدولهای کلمات متقاطع دارد.