یعنی چه
مربوعة شکل مؤنث واژهٔ عربی «مربوع» است. این کلمه در توصیف انسان به معنای اندام متوسط (نه بلند و نه کوتاه) و میانهقامت به کار میرود. همچنین در معنای طبیعی به زمین یا گیاهی اطلاق میشود که با باران بهاری (ربیع) کاملاً سیراب و سرسبز شده باشد.
تلفظ
این واژه به صورت فتح میم، سکون را، ضم باء و فتح عین یعنی مَرْبُوعَة تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخی ۶ حرفی برای راهنمای «زنی با قامت متوسط» یا «زمین بارانخورده» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و سیاق متن، معادل انگلیسی آن برای ویژگیهای ظاهری انسان یا شرایط زمین متفاوت است.
به عربی
در زبان عربی معیار، این کلمه خود صفت مؤنث است و برای توصیف ساختار چهارگوش یا قد و قامت معتدل به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل «میانهقامت» و «خوشقامت» برای انسان، و «سیراب» یا «بهارآورده» برای زمین و طبیعت است.
در قرآن
واژهٔ «مربوعة» در قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، ریشهٔ اصلی آن (ر ب ع) در واژگان دیگر عربی دیده میشود. همچنین ممکن است به دلیل تشابه صوتی و املایی، با واژهٔ قرآنی «مَّرْفُوعَةٌ» (به معنی بلندمرتبه) اشتباه گرفته شود.
جمعبندی و توضیح کامل مربوعة
واژهٔ «مربوعة» یک صفت عربی مؤنث از ریشهٔ «ر ب ع» است که وارد زبان فارسی شده است. این کلمه دو کاربرد معنایی اصلی دارد؛ در توصیف فیزیکی انسان، به زنی اشاره دارد که قامتی متوسط، معتدل و متناسب دارد (نه بسیار بلند و نه بسیار کوتاه)؛ چرا که در فرهنگ سنتی، قامت مربوع یا میانه نمادی از اعتدال و زیبایی استاندارد به شمار میرفته است.
در کاربرد دوم که به طبیعت و زمین مربوط میشود، به زمین یا گیاهی گفته میشود که از بارانهای پربرکت بهاری (ربیع) سیراب گشته و طراوت و سرسبزی یافته است. این کلمه در زبان فارسی بیشتر در متون کهن لغوی و ادبی یا به عنوان طراح سؤال در جدولهای کلمات متقاطع کاربرد دارد.