معنی
واژه «ردی» در زبان فارسی بسته به ریشه و تلفظ، معانی گوناگونی دارد. در حالت صفت (رَدیّ) به معنای پست، قبیح، بد و فرومایه در برابر واژه جید و خوب است. در حالت اسم مصدر (رَدی) به معنای هلاکت، سقوط و نابودی به کار میرود و در ادبیات کلاسیک گاهی به عنوان شکل ممال واژه «ردا» به معنی لباس، بالاپوش یا چادر استفاده شده است. همچنین در کاربرد امروزی گاهی به نمره مردودی و پذیرفتهنشده نیز اشاره دارد.
یعنی چه
عبارت ردی یعنی منسوب به بد بودن و فرومایگی؛ چیزی یا کسی که از نظر کیفی، اخلاقی یا ارزشی در مرتبهای پایین و نامقبول قرار دارد. در مفاهیم دینی و قرآنی نیز این واژه و مشتقاتش بر سقوط از بلندی و هلاکت دلالت میکنند. در بافت شعر سنتی نیز اشاره به همان جامه و خرقه عارفان دارد.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
ریشه اصلی این کلمه در معنای فساد، بد بودن و سقوط به زبان عربی برمیگردد که به عنوان وامواژه وارد فارسی شده است. در معنای پوشش نیز شکل تغییریافته (ممال) واژه عربی رداء است که در نظم و نثر کهن فارسی رواج داشته است.
جمله سازی
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه «ردی» به عنوان پاسخ کلمهای ۳ حرفی برای راهنماهایی همچون «بد و پست»، «مردود شده»، «هلاکت» یا «جامه و بالاپوش قدیمی» پذیرفته است.
به انگلیسی
جمعبندی و توضیح کامل ردی
واژه «ردی» از کلمات چندمعنایی و ظریف در زبان فارسی است که ردپای آن را هم در ادبیات اخلاقی و هم در اشعار کلاسیک میتوان یافت. این کلمه در وهله اول به عنوان یک صفت، گویای کیفیت پایین، فرومایگی و بد بودن یک شیء یا رفتار است و در مقابل مفاهیم پسندیدهای مانند مرغوبیت و شرافت قرار میگیرد. از سوی دیگر، با تغییر لحن و تلفظ، به مفاهیم سنگینی چون سقوط، نابودی و هلاکت پیوند میخورد که مشتقات آن در آیات قرآن کریم نیز به همین معنا اشاره دارند.
علاوه بر این کاربردها، ردی در دیوانهای شعر قدیمی به وفور به جای واژه «ردا» نشسته و نمادی از پوشش زاهدانه، تقوا یا احرام عارفان به شمار میرود. شناخت دقیق این کلمه مستلزم توجه به بافت متن و قرائن موجود در جمله است تا معنای دقیق آن از میان گزینههایی چون لباس، مردود، تباهی یا پستی متمایز شود.