یعنی چه
لرزه اسم مصدر از ریشه لرزیدن است و به معنای تکانهای سریع، مداوم و غیرارادی اندام یا اشیاء، ارتعاش و جنبش ناگهانی پوسته زمین (زلزله) به کار میرود.
مترادف
واژههایی مانند لرزش، ارتعاش و تکان نزدیکترین معانی را به این کلمه دارند.
متضاد
در برابر مفهوم ناپایداری و تکان، کلماتی چون آرامش و سکون به عنوان متضاد قرار میگیرند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه فعلی «لرز» مشتق شدهاند یا با آن ترکیب گشتهاند.
جمله سازی
تلفظ
واژه لرزه در زبان فارسی به صورت لَرزِه (larze) خوانده میشود که شامل صامت ل، مصوت کوتاه زبر، صامت ر، صامت ز و مصوت کوتاه زیر (هٔ بیان حرکت) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، برای راهنماهایی همچون تکان شدید، زلزله یا ارتعاش بدن، واژه ۴ حرفی «لرزه» یک پاسخ دقیق است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای متفاوتی در انگلیسی دارد؛ برای زمینلرزه از Quake و برای لرزش تن از Tremor یا Shiver استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل لرزه
واژه «لرزه» یک اسم مصدر اصیل پارسی است که ریشه آن به زبان نیاایرانی بازمیگردد. این کلمه در اصل به هرگونه جنبش پیدرپی، ارتعاش غیرارادی اندامها بر اثر سرما، ترس یا بیماری و همچنین تکانهای پوسته زمین اطلاق میشود. در کاربردهای روزمره، این واژه غالباً به عنوان مخفف زمینلرزه یا در اصطلاحات کنایی برای بیان ابهت، ترس شدید و دگرگونی ناگهانی دل به کار میرود.
در متون کهن و ادبیات عرفانی نیز لرزیدن دل یا لرزه بر اندام افتادن، نمادی از خوف و خشیت الهی، عظمت یک پدیده یا شور و جذبه عشق است. گرچه خود این واژه به دلیل ریشه فارسی در متن قرآن نیامده، اما مفاهیم معادل آن مانند «زلزال» و «رجفه» بارها برای توصیف تکانهای شدید زمین و عذابهای طبیعی ذکر شدهاند.