یعنی چه
جانورموسیقیشناسی یک حوزه علمی میانرشتهای نوظهور در مرز میان زیستشناسی (جانورشناسی) و موسیقیشناسی است. این دانش به بررسی رفتارهای آوایی، ساختارهای شبیه به موسیقی و کاربردهای زیباشناختی و هنری صدا در میان حیواناتی چون پرندگان آوازخوان، نهنگها و دلفینها میپردازد تا مشخص کند آیا مفهوم موسیقی در میان غیرانسانها نیز وجود دارد یا خیر.
تلفظ
این واژه به صورت [جانِوَر-موسیقی-شِناسی] تلفظ میشود و یک ترکیب واژگانیِ چندجزئی و مدرن است.
در جدول
در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، پاسخ این واژه دقیقاً ۱۶ حرف دارد. مفاهیم مترادفی چون زیستموسیقیشناسی نیز ممکن است مدنظر قرار گیرند.
به انگلیسی
اصطلاح فرنگی این رشته برای نخستین بار در سال ۱۹۸۳ میلادی توسط آهنگساز و موسیقیشناس فرانسوی، فرانسوا-برنار ماش (François-Bernard Mâche) ابداع و مطرح شد.
به فارسی
این کلمه در زبان فارسی معاصر یک واژهسازی ترکیبی مدرن و حاصل گرتهبرداری (ترجمه ساختاری) از واژه فرنگی آن است که از سه جزء «جانور» (ریشه اوستایی/پهلوی)، «موسیقی» (ریشه یونانی وامگرفتهشده) و «شناسی» (از مصدر شناختن) تشکیل شده است.
در قرآن
خود این واژه یا مفهوم آکادمیک آن به عنوان یک رشته علمی در قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، در آیاتی مانند آیه ۱۶ سوره نمل، به فهمیدن زبان و آواهای پرندگان توسط حضرت سلیمان تحت عنوان «مَنْطِقَ الطَّيْرِ» و همچنین تسبیح عمومی موجودات جهان اشاره شده است.
نماد چیست
این واژه یک دانش دانشگاهی است و نماد باستانی یا آیینیِ ثبتشدهای ندارد. با این حال، در نمادسازیهای گرافیکی و تصویرسازیهای این رشته علمی، معمولاً از المانهایی مانند پرندگان آوازخوان، نهنگ کوهاندار، یا آمیزهای از نتهای موسیقی همراه با ردپای حیوانات استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل جانورموسیقی شناسی
جانورموسیقیشناسی (Zoomusicology) یک شاخه علمی تخصصی، نوین و میانرشتهای است که ارتباط نزدیکی با زیستشناسی، رفتارشناسی جانوری و موسیقیشناسی دارد. هدف اصلی این علم، تحلیل و بررسی آواها و صداهای تولید شده توسط حیوانات از منظر زیباشناختی و ساختارهای موسیقایی است تا مشخص کند آیا حیوانات نیز درک و بهرهای از ساختارهای هنریِ صوتی دارند یا رفتارهای صوتی آنها صرفاً غریزی و ارتباطی است.
این اصطلاح در زبان فارسی یک واژهسازی مدرن و گرتهبرداری علمی به شمار میرود که ریشه در اصطلاح ابداعی فرانسوا-برنار ماش در دهه ۱۹۸۰ میلادی دارد. پژوهشگران این رشته بیشتر بر روی موجوداتی تمرکز دارند که سیستمهای ارتباط صوتی پیچیدهای خلق میکنند؛ مانند پرندگان آوازخوان، دلفینها و نهنگهای کوهاندار که نغمههای طولانی و موزونی را اجرا میکنند.
گاهی این رشته با «جانورشناسی صوتی» (Bioacoustics) اشتباه گرفته میشود؛ در حالی که زیستصوتشناسی به جنبههای فیزیکی، فیزیولوژیکی و بقای صداها میپردازد، جانورموسیقیشناسی گامی فراتر نهاده و به دنبال کشف قواعد زیباشناختی، فرم، ریتم و خلاقیت صوتی در جهان وحش است.