یعنی چه
واژهٔ اللظی در اصل به معنای شعلهٔ خالص، سوزان و بدون دود آتش است. در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این کلمه به عنوان یکی از نامهای خاص جهنم یا درکه و طبقهٔ دوم آن شناخته میشود که نماد اوج حرارت و عذاب است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح لام اول، سکون لام دوم و فتح ظاء به همراه الف مقصوره در پایان است که به صورت «اَللَّظیٰ» خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق پنج حرفی برای این واژه در جدول «اللظى» است. از طراحان جدول ممکن است به عنوان راهنما از عباراتی چون «نامی برای جهنم» یا «زبانهٔ آتش» استفاده کنند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان مفهوم توصیفی آن از Blazing Fire و برای اشاره به جایگاه عذاب از The Fire of Hell یا معادلسازی نام خاص به صورت Laza استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه (ل ظ ی) مشتق شده است. فعل «تلظّی» نیز در عربی به معنای زبانه کشیدن آتش کاربرد دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه عبارتند از: زبانهٔ آتش، آتش شعلهور، دوزخ، و جهنم. این کلمه به عنوان وامواژه در متون کهن و ادبیات کلاسیک فارسی به کار رفته است.
نماد چیست
«اللظی» در ادبیات دینی و متون اخلاقی نماد خشم مهارناپذیر الهی، عذاب الیم، حرارت مطلق و کیفر سخت برای خطاکاران و سرکشان است.
جمعبندی و توضیح کامل اللظى
واژهٔ «اللظی» یک نام تخصصی و قرآنی با ریشهٔ عربی است که به شعلههای خالص، سوزان و بدون دود آتش اشاره دارد. این واژه در سورهٔ معارج قرآن کریم به صورت اسم خاص برای توصیف آتشی به کار رفته که از شدت حرارت، پوست سر و اندام را برمیکند. در روایات و تفاسیر اسلامی، اللظی به عنوان طبقه یا درکهٔ دوم جهنم معرفی شده است.
در زبان و ادبیات فارسی، این واژه بیشتر در متون مذهبی، عرفانی و اشعار کلاسیک به عنوان نمادی از بالاترین درجۀ سوزانندگی و عذاب دوزخ یا مجازات کارما و گناهان تجسم مییابد. درک این کلمه به فهم دقیقتر اصطلاحات معادشناسی و متون کهن کمک میکند.