یعنی چه
بشاعة در لغت به معنای زشتی مفرط، کراهت شدید و چندشآور بودن است. این واژه در اصل برای توصیف طعم ناخوشایند و بدمزه بودن به کار میرفته و مجازاً به هر امر بسیار زشت، ناپسند و فاجعهآمیز (مانند جنایات یا مناظر هولناک) اطلاق میشود.
تفلظ
تلفظ این واژه به صورت بَشاعَت (با فتح ب و سکون ش) در فارسی و بَشاعَة در زبان عربی است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند بشاعة (۵ حرف)، شناعت (۵ حرف)، فظاعت (۵ حرف) و قبح (۳ حرف) به عنوان معادل زشتی و کراهت قرار میگیرند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم بشاعة در زبان انگلیسی بسته به میزان زشتی و فجاعت کار از واژگانی چون Ugliness برای زشتی عام و Hideousness یا Atrocity برای امور فجیع و هولناک استفاده میشود.
به فارسی
نزدیکترین برگردانهای فارسی برای این واژه شامل کلماتی چون زشتی مفرط، بدمنظری، ناپسندی، فاجعهآمیز بودن و هولناکی است.
در قرآن
بررسی متن قرآن کریم نشان میدهد که واژه «بشاعة» و هیچیک از مشتقات ریشه «ب ش ع» در آیات قرآنی استفاده نشدهاند و کاربرد قرآنی ندارد.
نماد چیست
این کلمه یک مفهوم انتزاعی است و نماد تصویری یا باستانی خاصی ندارد؛ اما در ادبیات و کاربردهای زبانی، به عنوان نمادی برای توصیف اوج زشتی رفتار انسانی، بیرحمی، خشونت و جنایتهای تکاندهنده به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بشاعة
واژه «بشاعة» یک اسم مصدر عربی از ریشه (ب ش ع) است که به زبان فارسی راه یافته و برای بیان بالاترین مراتب زشتی، چه در ظاهر یک پدیده و چه در باطن و اخلاق انسانی، استفاده میشود. معنای ریشهای آن به بدمزگی و ناخوشایند بودن طعم در دهان بازمیگردد که به مرور زمان به مفاهیمی چون فجاعت، شناعت و نفرتانگیزی تغییر یافته است.
این واژه در ادبیات فارسی و عربی فاقد کاربرد مستقیم در متن قرآن است و نماد تصویری خاصی ندارد، اما بار معنایی بسیار سنگین و منفی دارد. از این رو، معمولاً برای توصیف صحنههای بسیار دلخراش، جنایات جنگی، یا رفتارهای شدیداً غیراخلاقی که مایه انزجار عمومی است، به کار میرود و معادلهایی چون شناعت و فظاعت دارد.