یعنی چه
واژه «شقاوی» صورت استاندارد و مستقلی در لغتنامههای مرجع ندارد؛ اما با توجه به ریشه آن، به معنای حالت یا صفت مربوط به بدبختی، سختی زندگی، تیره روزی و همچنین بیرحمی و سنگدلی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه بر اساس ریشه آن به صورت شَقاوِی (Šaqāwī) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق پنج حرفی در جدول برای این مدخل، خود کلمه «شقاوی» است.
به انگلیسی
برای مفاهیم ریشه این واژه کلماتی مانند wretchedness و misery مناسب هستند.
به عربی
این کلمه ریشه در زبان عربی (ش ق و / ش ق ی) دارد.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق برای ریشه این واژه شامل شوربختی، تیرهبختی، بیرحمی و سختی زندگی هستند.
در قرآن
ریشه این واژه در قرآن کریم در تقابل با «سعادت» به کار رفته است؛ مانند آیه ۱۰۵ سوره هود: «فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَسَعِيدٌ» که انسانها را در آخرت به دو گروه بدبخت و خوشبخت تقسیم میکند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، این مفهوم نماد سرکشی در برابر حق، تیرگی سرنوشت و قساوت قلب است، همانطور که در تاریخ به جنایتکاران بزرگ لقب «اشقیالاشقیاء» دادهاند.
جمعبندی و توضیح کامل شقاوی
واژه «شقاوی» در لغتنامههای مرجع زبان فارسی مانند دهخدا، معین و عمید به عنوان یک مدخل مستقل و استاندارد ثبت نشده است. این کلمه در واقع یک صورت عامیانه، خطای نوشتاری یا ترکیبی متمایل به لهجههای خاص از ریشه ثلاثی «ش ق و / ش ق ی» است که واژگانی چون شقاوت، شقاء و شقی از آن مشتق شدهاند.
مفهوم کلی این واژه به بدبختی، تیره روزی، رنج و تنگی زندگی و همچنین بیرحمی و سنگدلی اشاره دارد. در متون دینی و ادبی، این واژه و ریشه آن همواره در نقطه مقابل «سعادت» و «خوشبختی» قرار میگیرد و نمادی از دوری از رحمت الهی و عاقبتبهشری به شمار میرود.