یعنی چه
تصقیر یک مصدر عربی کمکاربرد و مهجور است که به معنای روشن کردن، برافروختن و گداختن آتش میباشد. این واژه از ریشه «صقر» گرفته شده و به شدت و حرارت بالای آتش یا آفتاب اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت فتح تاء، سکون صاد، کسر قاف و سکون یاء (تَصْقِیر) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمهای ۵ حرفی است که به عنوان پاسخ برای راهنمای «افروختن آتش» یا «شعلهور کردن» کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر مفاهیم آتشافروزی و ایجاد اشتعال دلالت دارند.
به عربی
در زبان عربی از مصادر باب افعال برای رساندن این معنا در کاربرد امروزی استفاده میشود.
به فارسی
دقیقترین برگردان و معادلهای فارسی برای این واژه، مصادر «برافروختن» و «روشن کردن آتش» هستند.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ عامه یا ادبیات فارسی بار نمادین مستقلی ندارد، اما ریشه آن به دلیل ارتباط با نام جهنم (سقر)، یادآور حرارت شدید، گداختگی و سوزانندگی است.
جمعبندی و توضیح کامل تصقیر
واژه «تصقیر» (با حرف قاف) یک مصدر عربی بسیار مهجور و کمکاربرد در متون کهن لغوی نظیر لغتنامه دهخدا و منتهیالارب است که نباید آن را با واژه مشهور و پرکاربرد «تصغیر» (با حرف غین به معنی کوچک کردن و خرد کردن) اشتباه گرفت. معنای اصلی و دقیق تصقیر، افروختن، برافروختن و شعلهور ساختن آتش است و ریشه ثلاثی مجرد آن به داغ شدن آفتاب و گداختگی دلالت دارد.
اگرچه خود کلمه تصقیر در قرآن کریم عیناً ذکر نشده است، اما همخانواده ریشهای آن یعنی واژه «سَقَر» (که در اصل با صاد نیز قرائت شده است) به عنوان یکی از نامها و طبقات سوزان جهنم در آیات الهی به کار رفته که نشاندهنده ارتباط معنایی این ریشه با آتش مدهش و گدازان است.
در بازیهای جدول و معماهای کلمات، این واژه یک پاسخ ۵ حرفی برای راهنمای برافروختن آتش به شمار میآید. شناخت تفاوت املایی و معنایی این کلمه با واژه تصغیر، مانع از بروز اشتباهات نگارشی در متون مکتوب میگردد.