یعنی چه
این ترکیب عطفی برای توصیف فرد یا امر شایسته، سزاوار و برازنده به کار میرود که متناسب با شأن، موقعیت یا شرایط مورد نظر باشد.
تلفظ
واژه اول به صورت dar-khor (بدون واو مجهول) و واژه دوم به صورت lā'eq تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این مفهوم معمولاً با پاسخهایی نظیر شایسته، سزاوار، برازنده، لایق یا جدیر حل میشود.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم در زبان انگلیسی، بسته به لحن متن میتوان از صفتهای مذکور استفاده کرد.
به عربی
واژه لایق خود ریشهای عربی دارد و در این زبان نیز به همراه مترادفهایش به کار میرود.
در قرآن
ترکیب فارسی «درخور و لایق» یا ریشه عربی «ل-ی-ق» به صورت مستقیم در قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، مفاهیم قرآنی معادل آن با واژههایی مانند «أهلٌ له» (شایسته آن بودن) یا «حقیق» و «جدیر» (سزاوار) بیان شدهاند.
نماد چیست
این عبارت به عنوان یک صفت انتزاعی، نماد مادی یا حیوانی خاصی در فرهنگ عامه ندارد، اما در ادبیات و فرهنگ نمادی از شایستگی اخلاقی، منزلت، احترام و تناسب میان عمل و پاداش به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل درخور و لایق
عبارت «درخور و لایق» یک ترکیب عطفی زیبا از دو زبان فارسی و عربی است. واژه «درخور» ریشهای کاملاً ایرانی و پهلوی دارد که از ترکیب پیشوند «در» و واژه «خور» (به معنی شایسته بودن) ساخته شده است، در حالی که «لایق» وامواژهای از زبان عربی و برخاسته از ماده «ل-ی-ق» است. ترکیب این دو واژه با هم، تأکید فراوانی بر مفهوم شایستگی مطلق پدید میآورد.
این اصطلاح در ادبیات فارسی و گفتگوهای روزمره، زمانی به کار میرود که بخواهیم تناسب کامل میان یک شخص و جایگاه او، یا یک شیء و ارزش آن را نشان دهیم. صفت درخور و لایق بودن، در حقیقت بیانگر نوعی استحقاق، برازندگی و صلاحیت است که فرد به واسطه رفتار، اخلاق یا دانش خود به دست آورده و او را مستحق احترام یا رتبهای خاص میکند.