یعنی چه
این عبارت در زبان فارسی به معنای وجود داشتن در یک جمع یا موقعیت خاص به کار میرود و نشاندهنده بیداری، آگاهی و اتصال به لحظه حال یا مشارکت فعال در یک رویداد است.
مترادف
واژههای فوق همگی مفهوم قرار داشتن در یک زمان و مکان مشخص یا شرکت در یک محفل را میرسانند.
تلفظ
تلفظ دقیق این فعل مرکب به صورت «هُضور داشتن» است که از واژه عربی حضور و فعل اصیل فارسی داشتن ترکیب شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «حضور داشتن» یا معادلهای آن به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «حاضر بودن» یا «موجود بودن» استفاده میشود.
به انگلیسی
برای بیان مفهوم حضور داشتن در زبان انگلیسی از افعال عبارتی یا مصدری فوق استفاده میشود که بسته به متن به معنای شرکت در جلسه یا صرفاً موجود بودن است.
به عربی
ریشه اصلی این کلمه از ثلاثی مجرد (ح ض ر) در زبان عربی گرفته شده است که به معنی آمدن و حاضر شدن در برابر غیبت است.
به فارسی
از آنجا که جزء اول این ترکیب (حضور) ریشه عربی دارد، سرهگرایان زبان فارسی گاهی از واژههایی چون «بودن»، «فراهم بودن» یا «نمایان بودن» بسته به لحن متن استفاده میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل حضور داشتن
عبارت «حضور داشتن» یکی از ترکیبهای فعلی پرکاربرد و اصیل در زبان فارسی است که از ادغام مصدر عربی «حضور» (از ریشه حضر) و فعل فارسی «داشتن» شکل گرفته است. این مفهوم در معنای عام خود به معنای حاضر بودن، شرکت کردن در یک رویداد یا وجود داشتن در زمان و مکانی خاص است و در نقطهی مقابل غایب بودن یا عدم حضور قرار میگیرد.
در متون ادبی و عرفانی، حضور داشتن فراتر از یک نمود فیزیکی، به معنای هوشیاری، آگاهی، اتصال به لحظه حال و شهود قلب نیز تعبیر میشود. ریشه عربی این واژه در قرآن کریم نیز به وفور در مفاهیمی چون فرا رسیدن مرگ یا حاضر شدن در پیشگاه الهی به کار رفته است که نشاندهنده اهمیت و عمق معنایی این واژه در فرهنگ اسلامی و ایرانی است.