معنی
شکرانه به معنای قدردانی، سپاسگزاری و ابراز تشکر در برابر لطف یا نعمتی است که به انسان رسیده است. همچنین در متون کهن به هدیه، مژدگانی یا کار نیکی که برای سپاس از یک دارایی یا موفقیت انجام میشود، شکرانه میگویند.
یعنی چه
این واژه از ترکیب کلمهٔ «شکر» (عربی) و پسوند «ـانه» (فارسی) ساخته شده و به معنای حالت، رفتار یا تحفهای است که برای به جا آوردن رسم سپاسگزاری تقدیم میشود؛ مانند نماز شکرانه یا نذری که برای شکر یک نعمت ادا میکنند.
مترادف
واژههای فوق نزدیکترین همپوشانی معنایی را با شکرانه در زبان فارسی دارند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه واژگانی «شُکر» (ش-ک-ر) مشتق شدهاند.
جمله سازی
تلفظ
این واژه با ضمه روی حرف شین، سکون روی حرف کاف و فتحه روی حرف نون تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «سپاس نعمت» یا «مژدگانی»، کلمه ۶ حرفی «شکرانه» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن و نوع کاربرد (مذهبی، ادبی یا عمومی) میتوان از این معادلهای انگلیسی استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل شکرانه
واژهٔ «شکرانه» یک ترکیب زیبای ترکیبی از ریشهٔ عربی «شکر» و پسوند نسبت فارسی «ـانه» است که در فرهنگ مذهبی و عامه مردم ایران جایگاه ویژهای دارد. این کلمه هم به معنای حالت معنوی سپاسگزاری است و هم به جلوههای مادی آن مانند بخشش مال، اطعام نیازمندان یا ادای نذر و نماز به نشانهٔ حقشناسی اشاره دارد.
اگرچه خود این واژه به دلیل ساختار فارسیاش در متن قرآن نیامده، اما مفهوم بنیادین آن یعنی قدردانی از نعمتها و مواهب الهی، ریشه در آموزههای عمیق دینی دارد که نماد تسلیم، رضایت و آگاهی انسان نسبت به لطف پروردگار است.