یعنی چه
این اصطلاح به یک جریان و جنبش سیاسی-اجتماعی اشاره دارد که تاکید میکند مردم بلوچ (به عنوان یک گروه قومی و زبانی ایرانیتبار در پاکستان، ایران و افغانستان) باید یک ملت متمایز را تشکیل دهند. خواستههای این جریان از کسب حقوق بیشتر فرهنگی و اقتصادی تا خودمختاری سیاسی و حتی جدایی کامل و تشکیل کشور مستقل «بلوچستان» را شامل میشود. شکل مدرن آن از سال ۱۹۲۹ میلادی با تشکیل انجمن اتحاد بلوچان آغاز شد.
تلفظ
این عبارت از دو واژه ترکیب شده است: «مِلّیگرایی» (melli-garāyi) و «بَلُوجی» (balooji) که به صورت روان و پشتسرهم تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع، عبارت مورد نظر «ملی گرایی بلوچی» است که دقیقاً از ۱۳ حرف تشکیل شده است. واژه جایگزین آن نیز ناسیونالیسم بلوچی است.
به انگلیسی
معادل اصلی این اصطلاح در زبان انگلیسی Baloch nationalism یا Baluch nationalism است. در زبان عربی به آن القومية البلوشية و در زبان ترکی Beluç milliyetçiliği گفته میشود.
به فارسی
این اصطلاح در زبان فارسی یک واژه مرکب مدرن است. واژههای مترادف آن شامل ناسیونالیسم بلوچی، قومگرایی بلوچی و بلوچ قومپرستی (در زبان اردو) است. کلمات همخانواده آن ملت، ملی، گرایش، بلوچ و بلوچستان هستند. ریشه واژه ملیگرایی از مصدر جعلی ملت + پسوند گرایی است و ریشه دقیق واژه بلوچ در زبانهای باستان کاملاً مشخص نیست؛ گرچه برخی آن را به معنای خروس جنگی یا مشتق از نامهای مادی و هخامنشی میدانند. این عبارت کاربردی در قرآن ندارد.
نماد چیست
نماد اصلی این جریان، پرچم غیررسمی جبهههای ملیگرا و استقلالطلب بلوچ است. این پرچم دارای سه نوار افقی به رنگهای سبز، سرخ و آبی به همراه یک مثلث سفید در سمت چپ و یک ستاره سرخ یا خورشید در میان آن است.
جمعبندی و توضیح کامل ملی گرایی بلوچی
ملیگرایی بلوچی (یا ناسیونالیسم بلوچی) یک اصطلاح سیاسی و مدرن مربوط به قرن بیستم است که به عنوان یک ایدئولوژی و جنبش سیاسی-اجتماعی در میان مردم بلوچ شناخته میشود. این جریان بر هویت متمایز قومی، زبانی و تاریخی بلوچها که بهطور بومی در بخشهایی از پاکستان، ایران و افغانستان زندگی میکنند، تأکید دارد. آغاز شکلگیری مدرن این جریان به سال ۱۹۲۹ میلادی و تأسیس «انجمن اتحاد بلوچان» بازمیگردد.
خواستههای مطرح شده در این جنبش طیف گستردهای را شامل میشود که از تلاش برای کسب حقوق بیشتر فرهنگی، زبانی و اقتصادی آغاز شده و تا خودمختاری سیاسی یا جداییطلبی کامل برای تشکیل کشور مستقل «بلوچستان» ادامه مییابد. این جریان سیاسی دارای متضادهایی همچون فراملیگرایی، انترناسیونالیسم، ملیگرایی پاکستانی/ایرانی و اُمّتگرایی مذهبی است و هواداران آن معمولاً از یک پرچم غیررسمی با نوارهای سبز، سرخ و آبی به عنوان نماد خود استفاده میکنند.