معنی
نضره در لغت به معنای رونق، سرسبزی، نشاط و خوشی زندگی است. این واژه زیبایی و تازگی خاصی را توصیف میکند که معمولاً در چهره انسانهای شاداب یا گیاهان تازه و خرم دیده میشود.
یعنی چه
وقتی از نضره سخن گفته میشود، منظور آن حالتِ شکفتگی، نورانیت و طراوتی است که بر اثر رفاه، آرامش و شادی درونی در ظاهر و سیمای فرد نمایان میشود.
تلفظ
این واژه در اصل عربی به صورت «نَضْرَة» تلفظ میشود که در زبان فارسی هاء آخر آن به صورت صامت صامت یا مصوت کوتاه تلفظ شده و به شکل «نضره» نوشته میشود.
در جدول
کلمه نضره به عنوان پاسخ چهار حرفی در جدولهای کلمات متقاطع برای راهنماهایی مثل «طراوت»، «شادابی چهره» یا «خرمی» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، برای انتقال مفهوم شادابی و نورانیت حاصل از نضره، از واژگانی که به تازگی یا درخشش اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه اصیل عربی دارد و از ماده (ن ض ر) مشتق شده است که در زبان عربی معیار برای بیان رونق، حسن و زیبایی تام به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی دقیقترین جایگزینها برای این واژه، کلماتی مانند خرمی، تازهرویی، شکفتگی رخسار و سرزندگی هستند که حس نو شدن و زیبایی را منتقل میکنند.
در قرآن
این واژه و مشتقاتش در قرآن کریم برای احوال بهشتیان آمده است؛ از جمله در سوره انسان آیه ۱۱ («وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُورًا» به معنی بخشیدن شادابی و شادمانی)، سوره مطففین آیه ۲۴ («تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ» به معنی طراوت نعمت در چهرهها) و سوره قیامت آیه ۲۲ به صورت صفت («وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ» به معنی چهرههای شاداب).
جمعبندی و توضیح کامل نضره
واژه «نضره» یک کلمه اصیل با ریشه عربی (ن-ض-ر) است که به زبان فارسی راه یافته و مظهر طراوت، شادابی، خرمی و درخشندگی ظاهری است. این کلمه به طور ویژه برای توصیف زیبایی و نورانیت چهره انسان یا تر و تازگی گیاهان بر اثر وفور نعمت، آسایش و خوشیهای زندگی به کار میرود و تداعیکننده حس جوانی و سرزندگی است.
در فرهنگ اسلامی و متون قرآنی، نضره جایگاه ویژهای دارد و دقیقاً ۳ بار برای به تصویر کشیدن سیمای آرام، منور و غرق در نعمتِ بهشتیان و نیکوکاران استفاده شده است. این اصطلاح در ادبیات فارسی نیز به عنوان نمادی از شکوفایی بهاری، سیمای پرنشاط و رضایت درونی شناخته میشود.