یعنی چه
الاوعال در لغت عرب جمع مکسر «وَعْل» است. این کلمه به بزهای کوهی، پازنها یا گوزنهایی اشاره دارد که شاخهای بلند و خمیدهای دارند و در مناطق مرتفع، صخرهای و قله کوهستانها زندگی میکنند.
تلفظ
این کلمه با الف و لام تعریف عربی آغاز میشود و تلفظ صحیح آن در زبان مبدأ «الأوعال» با سکون واو و فتح عین است.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، اگر به دنبال یک واژهٔ هفت حرفی کهن یا مذهبی با معنای بزهای کوهی باشید، کلمه مورد نظر «الاوعال» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این نوع از پستانداران کوهزی از واژه Ibex در حالت جمع استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معاصر، واژه «الوعول» کاربرد متداولتری نسبت به الاوعال برای اشاره به این جانوران دارد.
به فارسی
این واژه در زبان فارسی کاربرد مستقل و عامیانه ندارد، اما در برگردان متون قدیمی به معادلهایی همچون بزهای کوهی یا پازن ترجمه میشود.
در قرآن
کلمه الاوعال در متن قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، در برخی کتابهای تفسیری و روایی، ذیل آیات مربوط به حاملان عرش الهی (مانند آیه ۱۷ سوره حاقه)، روایتی به نام «حدیث الاوعال» نقل شده است که فرشتگان حامل عرش را مجازاً به بزهای کوهی بلندمرتبه تشبیه میکند؛ روایتی که بسیاری از محدثان آن را ضعیف میدانند.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ کهن عرب، الاوعال (بز کوهی) به دلیل پناه بردن به صخرههای مرتفع و توانایی بقا در شرایط سخت، نماد صلابت، چابکی و جایگاه رفیع است. در اساطیر باستان نیز شاخهای خمیده آنها گاهی نمادی آسمانی تلقی میشد.
جمعبندی و توضیح کامل الاوعال
واژه «الاوعال» یک اسم جمع مکسر عربی از ریشه (و-ع-ل) است که به معنای بزهای کوهی، پازنها یا کلهای نر با شاخهای بلند شناخته میشود. این کلمه در زبان فارسی کاربرد بومی و مستقل روزمره ندارد و صرفاً به عنوان یک لغت وارداتی در متون کهن، لغتنامههای قدیمی و تفاسیر مذهبی دیده میشود.
شهرت این کلمه در فضای متون دینی بیشتر به سبب روایتی موسوم به «حدیث الاوعال» است که در آن تمثیلی برای حاملان عرش در آسمان هفتم آورده شده است. این واژه از نظر نمادشناسی در خاورمیانه باستان، یادآور پایداری، صعود به بلندیها و شکوه صخرههاست.