یعنی چه
اصحاب مدین در اصطلاح تاریخی و قرآنی به مردم و ساکنان شهر و سرزمین «مدین» اشاره دارد که قوم حضرت شعیب (ع) بودند. این مردم به دلیل شرک، بتپرستی و ناهنجاریهای شدید اقتصادی مانند کمفروشی، احتکار و تقلب در معاملات و در نهایت تکذیب پیامبرشان، مشمول عذاب الهی شدند و از بین رفتند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «اَصْحابِ مَدْیَن» (As-hābe Madyan) است که در آن کلمه اول به صورت مضاف و کلمه دوم مضافالیه قرار میگیرد.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، عبارت «اصحاب مدین» یا واژههای هممعنی آن به عنوان پاسخ طراحان استفاده میشود. خود این عبارت دقیقاً ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و ترجمههای قرآن، برای اشاره به این قوم از عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح ریشه در زبان عربی و متن قرآن کریم دارد و به همین صورت در منابع اسلامی به کار میرود.
در قرآن
نام سرزمین مدین ۱۰ بار در قرآن آمده است، اما ترکیب دقیق «اصحاب مدین» ۲ بار (در آیه ۷۰ سوره توبه و آیه ۴۴ سوره حج) در سیاق شمارش اقوام عذابدیده تاریخی ذکر شده است. این قوم در ادبیات قرآنی به عنوان نماد فساد اقتصادی، کمفروشی و غش در معامله شناخته میشوند که دعوت توحیدی و عدالتخواهانه پیامبر خود را رد کردند.
جمعبندی و توضیح کامل اصحاب مدین
عبارت «اصحاب مدین» اصطلاحی قرآنی و تاریخی است که به ساکنان شهر و سرزمین مدین در شمالغربی جزیرةالعرب (نزدیک خلیج عقبه) اشاره دارد. این مردم که به نام «قوم شعیب» نیز شناخته میشوند، جامعهای متمدن اما گرفتار شرک و مفاسد اقتصادی گسترده مانند کمفروشی، تقلب در دادوستد و احتکار بودند.
حضرت شعیب (ع) تلاش کرد تا آنها را به سوی توحید و رعایت عدالت اجتماعی و اقتصادی هدایت کند، اما سرانجام با تکذیب و اصرار بر گمراهی، مشمول عذاب الهی شدند. فرجام این قوم در فرهنگ اسلامی و اخلاقی، به عنوان نماد و عبرتی بزرگ از عاقبت شوم بیعدالتی در معاملات و غفلت از حقایق الهی یاد میشود.