یعنی چه
وحی شفاهی به معنای انتقال پیام یا کلام خداوند به پیامبران از طریق گفتار و شنیدار است، پیش از آنکه به صورت متن مکتوب یا کتاب درآید. این اصطلاح بر جنبه کلامی و پدیدارشناختی وحی تمرکز دارد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت «وَحی» (با فتح واو و سکون حا) و «شَفاهی» (با فتح شین) است که در مجموع به صورت واژهبست «وَحیِ شَفاهی» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این عبارت دقیقاً «وحی شفاهی» با ۸ حرف (بدون احتساب فاصله) است. معادلهای دگرساز آن نیز وحی گفتاری یا کلام شفاهی هستند.
به انگلیسی
در متون دینپژوهی و کلامی غرب، برای اشاره به ماهیت گفتاری وحی پیش از نگارش، از این عبارات استفاده میشود.
به عربی
در منابع تفسیری و کلامی معاصر عرب، تعابیر الوحی الشفهی یا اللفظی برای تمایز میان وحی گفتاری و الهام قلبی به کار میروند.
به فارسی
برگردان و معادلهای روان فارسی این ترکیب اصطلاحاتی چون «وحی گفتاری»، «کلام بیانی» و «خطاب زبانی» هستند که غیرمکتوب بودن پیام را میرسانند.
در قرآن
عین ترکیب «وحی شفاهی» در قرآن نیامده است، اما ماهیت شنیداری و گفتاری آن در آیاتی نظیر «فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوحَىٰ» (طه/۱۳) و «لَا تُحَرِّکْ بِهِ لِسَانَکَ» (قیامت/۱۶) به وضوح تصویر شده است.
نماد چیست
این اصطلاح در تحلیلهای نشانهشناختی و کلامی، نماد ارتباط مستقیم و زنده انسان با منبع غیبی و تبدیل امر قدسی به زبان قابل فهم بشری است.
جمعبندی و توضیح کامل وحی شفاهی
عبارت «وحی شفاهی» یک اصطلاح ترکیبی در حوزههای دینپژوهی، کلام و علوم قرآنی است که به ویژگی گفتاری و شنیداری پیام الهی پیش از مکتوب شدن و تبدیل به کتاب (مصحف) اشاره دارد. این مفهوم نشان میدهد که ساختار اولیه دریافت وحی توسط پیامبران بر پدیده پدیدارشناختیِ خطاب و استماع استوار بوده است.
اگرچه خود این ترکیب دو کلمهای به طور صریح در متن قرآن مجید به کار نرفته، اما حقیقت آن در آیات متعددی که پیامبر را به گوش فرا دادن به وحی یا حرکت ندادن شتابزده زبان امر میکنند، کاملاً تایید شده است. این اصطلاح در برابر «وحی مکتوب» یا «الهام قلبی و درونی» قرار میگیرد.