معنی
واژه اول در زبان فارسی و عربی به مفهوم شروع، بدو و دارای برتری زمانی یا رتبهای به کار میرود. این کلمه برای اشاره به هر چیزی که پیشگام، مقدم یا در راس یک صف و مرتبه قرار دارد، استفاده میشود.
یعنی چه
وقتی میگوییم اول، منظورمان اولین بخش از یک کل، یا فردی است که در مسابقه و رتبهبندی بالاترین جایگاه (رتبه ۱) را کسب کرده است. این واژه مفهوم تقدم و اصل بودن را در خود دارد.
مترادف
این کلمات همگی مفهوم شروع، تقدم رتبهای و زمانی یا بیابتدا بودن را میرسانند و در متون مختلف میتوانند به جای اول بنشینند.
متضاد
این واژهها دقیقاً در نقطه مقابل اول قرار دارند و به بخش پایانی، خاتمه یا رتبههای پسین اشاره میکنند.
هم خانواده
این کلمات از نظر ریشهشناسی با واژه اول همبستگی دارند و مفاهیمی چون برتری، تقدم، مراحل ابتدایی و بخشهای آغازین زمان را شکل میدهند.
ریشه
این واژه از زبان عربی وارد فارسی شده است. در صرف عربی، مشهورترین دیدگاه آن را از ریشه «أ و ل» بر وزن «أفعل» میداند که معنای آن رجوع به ابتدا و مقدم بودن بر دیگران است. دیدگاه دیگری نیز ریشه آن را «و و ل» بر وزن «فوعل» ذکر کرده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «نخستین»، «آغاز» یا «پیشین» کلمه ۳ حرفی «اول» جای میگیرد.
به انگلیسی
این کلمات در زبانهای دیگر برای رساندن مفهوم شماره یک، رتبه نخست، آغازین و بنیادین استفاده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل اول
واژه اول یکی از بنیادیترین کلمات در زبان فارسی و عربی است که مفهوم تقدم، آغاز و رتبه نخست را در ابعاد مختلف زمانی، مکانی و رتبهای بیان میکند. این کلمه به عنوان یک وامواژه عربی به خوبی در ساختار زبان فارسی ذوب شده و مشتقات فراوانی مانند اولین و اولویت را پدید آورده است که هرکدام کاربرد گستردهای در ادبیات روزمره و علمی دارند.
این واژه علاوه بر کاربردهای عادی، جایگاه فرهنگی و مذهبی ویژهای نیز دارد؛ به طوری که در قرآن کریم به عنوان یکی از نامهای نیکوی خداوند (الاول) به معنی ازلی و بیآغاز یاد شده است. در حساب ابجد نیز ارزش عددی این واژه برابر با ۳۷ است و در نشانهشناسی مدرن همواره نمادی از پیشگام بودن، رهبری و بالاترین سطح کیفیت یا رتبهبندی به شمار میرود.