یعنی چه
این ترکیب در فارسی گفتاری و محاورهای به معنی ظاهر، صورت، پیکر و قالب بیرونی به کار میرود. همچنین واژه «شمیله» در ریشه قدیمیتر خود به معنای طبع، خوی و سرشت انسان نیز آمده است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت واژگان روان محاورهای و بر وزن فَعْل و فَعیلَه صورت میگیرد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این ترکیب یا معادلهای آن نظیر «شکل و شمایل» به عنوان پاسخ قیافه و ظاهر استفاده میشوند.
به انگلیسی
برای بیان مفهوم شکل و شمیله در زبان انگلیسی عمدتاً از واژگانی که به ظاهر فیزیکی و فرم بیرونی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
ریشه هر دو واژه تشکیلدهنده این ترکیب عربی است؛ شکل به معنی صورت و شمیله مؤنث شَمال به معنی خوی یا صورت دگرگونشده شمایل است.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این ترکیب در زبان فارسی شامل واژگانی چون قیافه، ظاهر، صورت، و پدیدار بیرونی هستند.
در قرآن
ترکیب «شکل و شمیله» در قرآن وجود ندارد. با این حال، واژه «شَمائل» که جمع شمیله یا شمال است، دو بار در قرآن (سوره نحل آیه ۴۸ و سوره اعراف آیه ۱۷) به معنی «جهتها یا طرفهای چپ» به کار رفته است.
نماد چیست
در ادبیات و عرف عام، این ترکیب نمادی از کل جلوه فیزیکی، مادی و دیداری یک انسان یا پدیده است که معمولاً در تقابل با سیرت، باطن و حقیقت درونی مطرح میشود.
جمعبندی و توضیح کامل شکل و شمیله
ترکیب «شکل و شمیله» یک اصطلاح رایج و عامیانه در زبان فارسی است که به عنوان صورت دگرگونشده یا گویشی ترکیب معروفترِ «شکل و شمایل» شناخته میشود. این عبارت برای توصیف ظاهر کلی، قیافه، هیئت فیزیکی و صورت اندام یک فرد یا یک شیء به کار میرود و در گفتوگوهای روزمره کاربرد فراوانی دارد.
از نظر ریشهشناسی، بخش اول یعنی «شکل» به معنای فرم و ساختار بیرونی است و بخش دوم یعنی «شمیله» در اصل واژهای عربی به معنای طبع، خوی و سرشت است، اما در این ترکیب خاص معنای آن متمایل به «شمایل» (به معنی صورت و عکس) شده و برای تاکید بیشتر بر جلوه دیداری و بیرونی استفاده میشود.