معنی
این کلمه بسته به اعرابگذاری و بافت متن میتواند به صورت فعل (غَضِبْتُ: من خشمگین شدم / غَضِبْتَ: تو مرد خشمگین شدی / غَضِبْتِ: تو زن خشمگین شدی) یا به صورت اسم و ضمیر (غَضَبُکَ/غَضَبُکِ که در فارسی غضبت خوانده میشود: خشم تو) معنا شود.
یعنی چه
در لغت، غضبت اشاره به حالت برآشفتگی، از دست رفتن آرامش، و تجلی حس خشم و سخط در فرد دارد که نقطه مقابل خشنودی و رضا است.
در جدول
کلمه غضبت در جدولهای متقاطع به عنوان یک واژه ۴ حرفی شناخته میشود که ریشه در خشم و غیظ دارد.
به انگلیسی
بسته به صیغه فعل یا ترکیب اسمی، معادلهای متفاوتی در انگلیسی برای آن وجود دارد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه (غ ض ب) مشتق شده است.
به فارسی
در برگردان دقیق به زبان فارسی، میتوان آن را با توجه به جایگاهش در جمله به «عصبانیت تو» یا «خشمگین شدن» ترجمه کرد.
در قرآن
خود صیغه دقیق «غضبت» در قرآن به صورت قطعی و رایج ثبت نشده، اما مشتقات دیگر این ریشه مانند «مَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ» (سوره حمد) و «الْغَضَبُ» (سوره اعراف) بارها به معنی خشم الهی یا انسانی به کار رفتهاند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، غضب و مشتقات آن نماد عصیان، از دست رفتن حلم، شعلهور شدن آتش انتقام و در مواضعی نماد قهر و عدالت الهی در برابر ستمکاران است.
جمعبندی و توضیح کامل غضبت
واژه «غضبت» یک ساختار صرفی از ریشه عربی «غ ض ب» است که کاربرد دوگانهای در زبان و ادبیات دارد. در حالت فعلی، نشاندهنده وقوع فعل خشمگین شدن برای متکلم (من) یا مخاطب (تو) است و در حالت اسمی، با اضافه شدن ضمیر متصل فارسی، به معنای «خشم و عصبانیت تو» به کار میرود.
این کلمه از نظر ریشهشناسی با واژگانی چون غیظ، سخط و برافروختگی هممعنی است و در متون دینی و ادبی، در تضاد با مفاهیمی مثل رضا، حلم، خشنودی و بردباری قرار میگیرد. در حل جدول نیز به عنوان یک کلمه چهار حرفی با معنای مرتبط با خشم شناخته میشود.